ประกาศ ปิดบล็อกนี้ชั่วคราว อนพัทธ์ 5/1 อ่านอ่าน กดดูด่วน

ประการแรก ฟีดยาวไม่มา ไม่ได้แบคอัพ ถึงแม้คนเก็บฟีดจะมหาศาลกว่าทุกที่ แต่เรารู้ว่าคนเก็บฟีด ตามเราไปได้ แต่เราตามเก็บข้อมูลเก่าไม่ไหว ขี้เกียจตาม ก๊าก เดี๋ยวจะใช้การเซฟแอส ทีละเพจเลย หรือไม่ก็เก็บยูอาร์แอล แล้วไปดูดเว็บเอา เพราะบล็อกสปอต ใช้ HTTrack ดูดไม่ได้ มันไปดูดห่าเหวอะไรไม่รู้ มาเป็นร้อยเป็นพันเมก ก็ยังไม่จบไม่สิ้น เลยจะเก็บแบบนี้แทน เลยขอบอกว่า ใครชอบตามที่นี่ ไปตามต่อที่ http://pranitee.exteen.com/ นะคะ ซึ่งคิดว่าน่าจะมีคนพอทราบบ้างแล้ว เนื่องจากบล็อกนั้น ปกติมีคนเก็บฟีดแค่ 2 คน แต่เมื่อวานอัพเดทเอนทรี่ใหม่ วันนี้มาดู มีคนเก็บฟีดตั้ง 6 คน เยอะดี 555 ไปตามอันนั้นแทนนะคะ จะเขียนเรื่องทำนองเดียวกัน

พอดีบอกลูกศิษย์ ให้มาดูเว็บนี้

เจ้าฟลุ๊ก (หรือ ฟลุ๊ค) อนพัทธ์ 5/1

ของฝาก ที่ครูบอก

ปล.อาจเป็นแค่การปิดบล็อกชั่วคราว อยากรู้ไร ไปตามดูที่ http://twitter.com/pranitee มีไรจะบอกไว้

อยากให้มี และแถมภาพศิลปะของนักเรียน ป.3/2

เอาภาพศิลปะก่อนแล้วกัน งง อยากให้มีอยู่ข้างล่าง ๆ นะ วันนี้งง ต้องทำนู่นนี่อีกเยอะ

วันพฤที่แล้ว ไปแทนครูแหม่ม ป.3/2 มีคาบศิลปะ เลยให้นักเรียนวาดรูป

ใส่กระดาษน้อยที่เราหาให้

ในหัวข้อ ลดโลกร้อน และสิ่งแวดล้อมก็ได้ (ถ้าคิดไม่ออก)

กับภาพตัวปั๊มที่ให้เฉพาะคนที่ทำงานไว หรือทำงานได้สวยถูกใจ

ลองเหล่ดู (สแกนทีละสองภาพ = สองคน หลัง ๆ หลายภาพ ขี้เกียจตัด ดูเอาเอง)

และมีภาพที่เราระบายเพิ่ม

แต่ไม่เสร็จ แต่ไม่มีเวลา แปะ ๆ ไปเลย
ผลงานเราเอง น่ารักเปล่า (ของเก่า ภาพที่มีแรเงาแจกันนั่นเราก็ทำเองนะ ไม่ได้ย้ำคราวที่แล้ว)

อ่ะแถมของเวอร์ชั่นที่แล้ว ศิลปะของ ห้อง ป. 3/1 เผื่ออยากดู

หรือคราวที่แล้วไม่ได้ดู ไม่ได้อ่าน

อ่ะ เข้าเรื่องที่อยากให้มี

อยากให้มีท่อน้ำ อ่างล้างมือ ก๊อกน้ำ ที่ห้องน้ำ สไตล์นี้
อ่านเอง
อ่ะ อธิบายให้ เผื่อลายมือเราเละมาก อ่านไม่ออก

คือ เราอยากให้ที่อ่างล้างหน้า มีกระบอกน้ำที่มันใส
มองเห็นน้ำว่า น้ำมีเต็ม
แล้วกดล้างมือด้วยการเอาเท้าเหยียบ (ไม่ต้องเอาเซนเซอร์ให้เปลืองไฟ)
แต่ขอเวอร์ชั่นทนมือทนเท้าหน่อย
เหตุผลคือ
ห้องน้ำที่โรงเรียน น้ำไม่ค่อยไหล
จับก๊อกน้ำ ที่น้ำไม่ไหล ก็เท่ากับจับความสกปรกโสโครก
ของคนอื่น ๆ ด้วย แค่คิดก็อยากอ้วก
(คือคุณต้องเข้าใจนะ เราหลอนมากอ่ะ เรื่องนี้อ่ะ)
เราเลยอยากให้
๑) ก็มีกระบอกที่โชว์ ว่าอย่างน้อย แกก็จะมีน้ำที่อยู่ในกระบอกนี้มาล้างมือ
(ตามภาพวาดแท็งค์น้ำไว้ แต่เปลี่ยนใจว่าต่อกระบอกเหนือก๊อกก็พอแล้ว)

ถ้ากระบอกไม่มีน้ำ ก็จะได้ไม่ต้องเสียเวลาเอาเท้าเหยียบให้ก๊อกเปิด

๒) ที่ยังต้องใช้เท้าเหยียบก็เพราะว่า อย่างที่บอก เผื่อบางทีมือโคตรโสโครก
น้ำที่มีในกระบอกไม่พอล้าง (กรณีน้ำดันไม่ไหล น้ำในกระบอกก็มีแค่ไม่กี่ลิตร)
ก็จะได้แปลว่า มือของคนที่สกปรก ไม่ได้สัมผัสบริเวณก๊อกไง

เราจะลองทำต้นแบบเอง ถ้าเรามีเวลา

เราบอกตรง ๆ ว่าเราน่าจะตั้งใจเรียนสมัยมัธยมมากกว่านี้ แล้วไปเรียนทำเพาะเลี้ยงเนื้อเยื่อ

เพราะว่าเราเป็นโรคหลอนเชื้อโรคมากอ่ะ (กระแดะก็คงใช่ ก๊าก...)

โรงเรียนน้ำไม่ไหลบ่อยมาก (ท่อน้ำเล็ก น้ำแรงดันไม่พอ ไม่เกี่ยวกับประปา) เด็กบอกว่าชินแล้ว แต่เราไม่ชิน ถ้ายังเป็นงี้ เราคงอยู่ที่นี่ไม่นาน เพราะคนที่มีปัญหาเรื่องห้องน้ำ และการขับถ่ายอย่างเรา เจอปัญหานี้แล้วรับไม่ไหวจริง ๆ มันทุกข์มาก ไม่ไหวจะเคลียร์ (ไม่พอ ล่าสุด เมื่อวันศุกร์ มีนกตาย เราเห็นกับตา แมวที่โรงเรียนมันลากนกมาฆ่า แล้วก็กัด ท้องแตกไส้ไหล เละในห้องน้ำครู มีนักเรียนแอบเปิดไปแล้วก็กรี๊ด เด็กบางคนไม่วาย เดินมาหาว่าเราเป็นปอบอีก ปอบอพาตเม้นต์อะไรของมัน ด้วย งง เราบอกตรง ๆ เราเสียใจนะ เด็กปากหมามาก เราว่าเราซวยเรื่องส้วมก็แย่จะตายแล้ว ยังต้องมาซวยโดนเด็กหาว่าเป็นปอบอีก ถึงจะพูดเล่นก็เหอะ ไม่ชอบ แย่ที่สุด ห้องน้ำนี้ ครูชั้นนี้ รวมทั้งเรา ก็เข้ากันตลอด จนเราต้องหนีไปเข้าห้องน้ำชายชั้นล่างตลอด จนวันนี้ จนเมื่อเที่ยงก็โดนเด็กผู้ชายด่า ว่า "ครูแอมทุเรศ" ใส่หน้า ก็เราไม่ตั้งใจจะไปดูอะไรมัน แค่เดินจะเข้าห้องน้ำพอดี แล้วไม่ได้มองอะไรมันด้วย ก็นะ ห้องน้ำนะ เขาดันออกแบบให้ที่ยืนฉี่มาอยู่ติดกับอ่างล้างหน้า (เข้าไปจะเจออ่านล้างหน้าก่อน) ใครออกแบบวะแม่ง น่าหงุดหงิดว่ะ ทำไมไม่ให้ที่ยืนฉี่อยู่ห้องในสุดก็ไม่รู้ จริง ๆ ห้องน้ำไหน ก็มีห้องน้ำครู และครูทั้งโรงเรียนก็คือครูหญิง มีครูผู้ชายคนเดียว แล้วเราผิดตรงไหนวะ ที่เราจะเข้าห้องน้ำครู แต่ดันต้องเดินผ่านที่ยืนฉี่ของเด็ก คนออกแบบห้องน้ำแม่งโคตรแย่เลย ไม่อยากจะด่า - ด่าไปเยอะแล้ว) เราอาจดูเรื่องมากนะ แต่ที่นี่ คือโรงเรียน ไม่ใช่บ้านเดี่ยว สาธารณูปโภคพื้นฐาน สำคัญมาก เราว่าแย่เกือบเท่าโรงเรียนมัธยมที่เราจบมา (สภาพส้วมล่าสุดที่เราเห็น ที่โรงเรียนมัธยมเรา แย่กว่าตรงที่ ประตูก็พัง อันนี้ประตูดี แค่น้ำไม่ไหล แล้วก็เด็กป.หก แย่มันมาเล่าเรื่องหลอน ๆ ให้กลัวส้วมชั้นอื่น กลัวอ่ะ แต่จะทน เราอาจต้องเรียนรู้อีกมาก ถ้าเราไม่ตายซะก่อนอ่ะนะ (ทุกข์มากจริง ๆ นะ เราว่าเราไปอยู่บ้านสวน เรายังไม่รู้สึกแย่เท่านี้เลย เพราะอย่างน้อย บ้านส้วนก็ยังมีดงกล้วยให้เข้า ก๊าก พูดเล่นนะ ไม่เคยเข้าดงกล้วยหรอก คือที่แน่ ๆ บ้านสวน ก็ไม่ได้มีคนเป็นครึ่งพันเหมือนที่นี่) ครูคนอื่นเขาก็ทรมานนะ แต่บางคนเขาเดินกลับไปปลดทุกข์ที่บ้านเขาก็มี เพียงแต่เราเดินกลับบ้านไม่ได้ เพราะบ้านที่เราอยู่นอกจากหมาดุแล้ว ทางเข้ายังต้องผ่านผู้ชายเยอะ..............มาก - ที่บ้านป้าเราให้เขาเช่าทำที่จอดรถ กลัวว่ะ บอกตรง ๆ เราว่ามันน่ากลัวมาก ถึงแม้เราจะไม่สวยก็เหอะ ก็กลัวตายเหมือนกัน เรายังไม่วอนหาเรื่องซวยขนาดนั้น หรือเราเรื่องมากเองวะ แต่เราบอกตรง ๆ ทุกวันนี้เราเครียดเรื่องน้ำไม่ไหลที่โรงเรียนที่สุดแล้ว เรื่องอื่นไม่เครียดแล้ว ปรับตัวได้หมดแล้ว ประสาทจะเสีย)

จบด้วยเพลงที่เด็ก ป.สี่ แปลงมาด่ากัน เราเก็บได้ ฮาดี ลูกศิษย์เราแหละ มันทะเลาะอะไรกันไม่รู้ ฮาดี
ไปแล้ว ต้องไปทำอีกเพียบ
ประสาทจะเสียวะ เครียดจนท้องผูกไปแล้ว พระเจ้า น้ำจงไหล น้ำจงไหล อย่ามีอะไรมาฆ่าอะไรตายในส้วม อย่ามีอะไรมาทำให้เรากลัว ตกใจ แล้วเราจะอยู่ทำงานนาน ๆ แม้จะไม่พอกินก็จะอยู่นาน ๆ เพราะทุกวันนี้เราไม่เคยเบิกเงินเดือนเลย เราเก็บไว้ มีแต่คนเลี้ยง นี่ชีวิตเราเป็นอะไรเนี่ย เรางง แต่ก็แปลก ๆ ดี มันก็สุขทุกข์คละกันไปแหละ แต่เครียดมาก เพราะเรื่องที่ จริง ๆ แล้ว เขาควรจะดูแลให้ดี ไม่ควรให้เราต้องขุดเอามาบ่น มันแย่สุด ๆ แล้ว
เออลืม อยากให้มีอีกทำไมไม่มีโปรแกรมหรือเว็บ อ่านออกเสียงคำภาษาไทยมีแต่อังกฤษอย่างน้อยก็สองเว็บนี้
สมมติ คำว่าเซนเตอร์ http://dict.longdo.com/search/centrehttp://translate.google.com/?sl=en&tl=th#th|en|centre
แต่ทำไม ไม่มีแบบเว็บแปลที่ออกเสียงคำภาษาไทยบ้างมีไหม เราอยากได้เราอยากเอามาประยุกต์ใช้สอนอ่าน
เราไม่ไหวจะเคลียร์ กับลูกศิษย์ป.ห้าที่อ่านไม่ออกแล้ว คือมันไม่ตั้งใจเลยอ่ะเราก็ไม่ค่อยมีเวลาเรื่องมาก เพื่อนเข้ามานั่งในห้องด้วยก็โวยวายว่าไม่เรียนแล้วตกลง มันหน้าที่เราหรือหน้าที่มันกันแน่ คนที่ควรจะอ่านออกอ่ะน่าปวดหัวถ้าใครสามารถทำโปรแกรมได้ แต่แค่ไม่มีคนอ่านออกเสียงคำไทยให้บอกเรา เราจะอ่านให้ฟรีเลย จะกี่หมื่นล้านคำ ถ้ามีปัญญาทำ เราอ่านให้ฟรี ขอให้บอกมา แต่เราขอแค่ให้โปรแกรมนี้เป็นฟรีแวร์ โอเค๊! ไม่ไหวแล้ว ถ้าเราทำได้ เราไม่มาบ่นหรอก
นวตกง ตกรรม อะไร อยู่ไหน ฟรี ๆ มีไหม ตกลงพวกคุณทำเพื่ออะไร เพื่อคุณภาพคน หรือเพื่อเงินในกระเป๋าคุณ ตกลงพวกเขากำลังพัฒนาเพื่ออะไรกันแน่ เราว่าทุกคนรู้อยู่แก่ใจ แย่...

อ่ะต่อ อีกครึ่งชั่วโมงจะไปอาบน้ำรีดผ้าแล้ว

ขอแทรกเรื่องไม่เกี่ยวหน่้อย แต่อยากบอก ก๊าก...

เราเป็นคนที่ติดของสองสิ่งนี้มาก

อย่างแรก โบตันมิ้นท์บอล ไม่เชิงติด แต่เป็นตั้งแต่ฝึกงานที่เนชั่น เป็นอะไรไม่รู้ กินแล้วรู้สึกว่าโอเค (เหมือนคนติดสูบบุหรี่หรือเปล่าไม่รู้) คือเราว่ามันเป็นยาอมที่มีผลกับร่างกายน้อยที่สุดแล้ว

ถ้ายี่ห้ออื่น บางทีกินไป เริ่มหลายเม็ด จะปวดท้องอ่ะ เราว่ามันไปทำปฎิกิริยาในใส้อ่ะ เหมือนกินเมนทอชแล้วกินโค้ก หรือกินโค้กแล้วตามด้วยเมนทอช แล้วทำให้ตายอะไรทำนองนั้นอ่ะ คือเรากินลูกอมมาหลายอย่างนะ รู้สึกว่าโบตันมิ้นท์บอล กินได้เรื่อย ๆ และไม่รู้สึกจะตายอ่ะ ยิ่งเจ็บคอ แล้วกินก็รู้สึกว่าดีขึ้น แต่ที่รู้สึกแย่คือลูกศิษย์ชอบมาไถ แล้วก็ราคาก็เหมือนจะแพง กล่องละ 27 บาท แต่โอเค ให้อภัย กินแล้วไม่เป็นไร ถือว่าคุ้ม

อย่างที่สอง การบูร (กา-ระ-บูน)

หน้าตาประมาณนี้

เราต้องไปตลาดนัดในซอยบ้านทุกวันเสาร์ เพื่อไปซื้อมันมา

เอาไปแขวนหัวนอนที่บ้านตั้วอี๊

เราเกิดความรู้สึกเอง ว่านี่คือกลิ่นบ้านเรา (ช่วงหนึ่งเคยแขวนตลอด

เพราะช่วงนั้นไปเหมาสำเพ็งมาหลายสิบอัน แต่หลัง ๆ ก็ไม่ได้แขวนแล้วนะ

แต่ก็ยังรู้สึกว่าเป็นกลิ่นบ้านเรา)

เอาว่าใครไม่รู้จะให้อะไรกับเรา ก็ให้สองอย่างนี้ก็ได้ เราชอบมาก

แต่ไม่ต้องมาให้หรอก ไม่อยากติดหนี้บุญคุณ ก๊าก...

เท่าที่รู้คิดตอนนี้สองสิ่งนี้ เราขาดไม่ค่อยได้

(ก็ขาดได้นะ แต่มันก็ไม่ได้หาซื้อยากลำบากอะไร เราก็เลยไม่อยากขาด)

เออ มีที่ขาดไม่ได้อีก นั่นคือ นาฬิกา

ล่าสุดเราต้องเปลี่ยนถ่านชินจัง (ขอบอก เราใช้นาฬิกาชินจังมาเกือบ 14 ปี แล้วนะ

ได้ตอน ป.6 ใส่มาตั้งแต่นั้น มีเปลี่ยนไปใช่นาฬิกาที่เจ๊หุยส่งมาให้จาก USA บ้าง
แต่ก็แป๊บเดียว เพราะมีเหตุให้ต้องเลิกใส่ น็อตนาฬิกามันหลวม สายมันจะหลุด)

เราฝากเอไปเปลี่ยน
เอ็มมี่ ลูกศิษย์เราเห็นเราไม่ใส่นาฬิกา
ก็ซื้อนาฬิกามาให้เราเรือนนึงเป็นของขวัญวันเกิด
ตอนให้ ฮามาก มาตั้งแต่เจ็ดโมง มาที่ห้องอนุบาล
เอ็มมี่มากับเพ้นติ้ง ให้เราหลับตา
แล้วมีการบังคับด้วย ว่าห้ามลืมตา
ถ้าลืมตา "ขอให้พี่...(ชื่อสุดที่รักของเรา รู้เพราะเราบอก)ไม่รักครูแอม"
เราเลยไม่กล้าลืมตาเลย ฮาซะ
นาฬิกาสวยมาก (แนวนี้เราชอบ เวอร์ ๆ เอ็มมี่บอกว่าเรือนละร้อย เราไม่อยากรับเลย เงินร้อยบาทของเด็กอ่ะค่าเยอะมากนะ เพราะขนาดในความคิดเรา เงินร้อยบาทนี่มหาศาล (บอกแล้วว่าเราโคตรจะงก) แต่เอ็มมี่บอกว่าอยากให้ คือคงเพราะเราสนิทกับเอ็มมี่มากอ่ะ เราคิดว่าเอ็มมี่เป็นลูกศิษย์ที่น่ารักและเป็นผู้ใหญ่มาก มีอะไรก็ปรึกษากันได้ตลอด ทั้งเรื่องเรียน เรื่องอื่น ๆ เอ็มมี่จะมีสิทธิ์อ่านหนังสืออยู่ห้องสมุดมากกว่าคนอื่น ๆ เพราะช่วยงานเราเสมอ เป็นเด็กที่มีน้ำใจอ่ะ เด็ก ๆ คนอื่นจะอิจฉาเอ็มมี่มาก เพราะเวลาเราไปช๊อปกระจายที่เซเว่น เราจะมีแสตมป์เซเว่นมาให้เอ็มมี่คนเดียว ล่าสุดให้ไปห้าสิบกว่าดวง มีเพื่อนในห้องขโมยแสตมป์ของเอ็มมี่ไป มันน่าจะจับขโมยมาเฆี่ยน รู้ตัวแล้ว แต่ไม่มีหลักฐาน - เท่าที่เล่าทำให้เห็นความลำเอียงของเรา แต่ขอบอกว่าไม่ได้ลำเอียงจากความอะไรเลย เรารักเด็กที่ดี มีระเบียบวินัย มีน้ำใจ คนไหนมีเราก็รักคนนั้นมากกว่าคนอื่น ก็เท่านั้น มันไม่แปลก ใครจะไปรักเด็กเลว ๆ วะ เออ ขอแทรกเรื่องเด็กเลว ๆ เด็กผู้ชายป.6 หลายคน นิสัยเลว มันลวนลามเรา มาจับแขน ดึงไปควง แอบจี้ จับตัวเรา ถ้าเราจับได้คามือ เราฟาดมันไม่เลี้ยง เมื่อวานเป็นเอามาก (เป็นหลายคน) เราเลยบอกมันไปว่า เดี๋ยวครูจะให้แฟนครูมากระทืบพวกแก (พูดไปงั้นแหละ จะมากระทืบให้หรือเปล่าก็ไม่รู้) แต่ที่แน่ ๆ นักเรียน มันควรจะรู้ว่า "เฮ้ย นี่กู=ครูมึง ไม่ใช่เพื่อนเล่น อย่าลามเป็นขี้กลาก" (คนละรุ่นกันเลย อย่าวอนหาเรื่องตาย!!!) เราคงต้องหาทางปราม เพราะบอกตรง ๆ ถ้าเป็นเพื่อน แค่จับมือเรา ก็ใกล้ ๆ ตายแล้ว แต่นี่เด็กไง ทำอะไรมากไม่ได้ เรายังไม่อยากโดนข้อหาทำร้ายร่างกายเด็ก (ซวย ดันเกิดมาตัวเล็กกว่าลูกศิษย์ เราว่าถ้าเราตัวใหญ่อย่างกับช้าง มันคงไม่กล้ายุ่งวุ่นวายกับเรา) แต่เด็กยุคนี้มันเลวจริง ๆ นะ (หื่นกาม) ก็มีไม่กี่คนหรอก แต่แค่มีเด็กแบบนี้สักคนก็ถือว่าหนักหนามากพอแล้ว แต่ยังไม่รู้จะจัดการยังไง เพราะแค่ตีมันไม่ได้ผล นอกเรื่องยาวเลยว่ะ - เออ เด็กที่ไปคุมสอบก็เป็น มีส่งตาหวานด้วย เห็นแล้วปวดกบาลเลย เด็กมันแรด ผู้ชายแรด!)
นาฬิกาเรือนนี้เราคงใช้สลับกับเรือนชินจัง
เพราะเรือนชินจังเราไปสั่งเอเปลี่ยนสายด้วย แต่ที่เสียบรูสายมันดันหักอ่ะ (ไม่รู้หักตั้งแต่ร้านหรือหักตอนเดินทาง)
เสียใจอ่ะ ใส่ไม่ค่อยสะดวก แต่เราขอบอกได้เลยว่าไม่มีนาฬิกาเรือนไหน จะเกิดมาเป็นคู่บุญกับเราเท่านาฬิกาชินจังอีกแล้ว (เอ็มมี่ให้นาฬิกาเพราะเข้าใจว่านาฬิกาชินจังพังไปแล้ว เพราะเห็นเราไม่ได้ใส่นาฬิกามาเป็นอาทิตย์)

เรารักนาฬิกาชินจังมาก ๆ เพราะมันทนอยู่กับเรามายาวนานมาก แค่เปลี่ยนถ่านเปลี่ยนสาย ไม่ว่าจะตกน้ำตกท่า ก็อยู่ด้วยกันมาตลอด 13 ปี (ถ้าจำไม่ผิด ตุลาปีที่แล้วคือครบ 13 ปี ราคาตอนซื้อจำไม่ได้แล้ว แต่มากกว่าพัน ซื้อที่ซิตี้เซน สาขาสีลมคอมเพล็ก เราไปเลือกเองเป็นของขวัญที่สอบได้ที่ 1 ตอน ป.6 ถ้าจำไม่ผิด)

อ่ะมีอีก ขอแถมสิ่งที่เราต้องมองออกไปดูทุกคืน
(ตอนอยู่บ้านตั้วอี๊)
ทุกคืนก่อนนอน เราจะต้องไปที่หน้าต่าง
แล้วมองออกไปที่บ้านฝั่งตรงข้าม

บ้านนั้นจะมีโคมหน้าบ้าน มันน่ารักมาก
น้ำจะสะท้อนแสงจากโคมไฟ ทำให้เหมือนมีไฟสองโคม
(ตอนแรกเราเลยเข้าใจว่ามีไฟสองโคม ไม่ได้เข้าใจว่ากระสือแต่อย่างใด)
วันไหนเขาเปิดเราก็โอเค
วันไหนเขาไม่เปิดเราจะหดหู่เล็กน้อย
เราว่าไฟมันดู โรแมนติก น่ารักดี
แต่เจ้าของบ้านนั้นเป็นใคร เราก็ไม่แน่ใจ
ไม่รู้ว่าจะใช่บ้าน อ.อรวรรณหรือเปล่า ก๊าก...
(ขนาดบ้านข้าง ๆ รั้วเดียวกันเรายังไม่รู้จักเลย)

เวลาตามองแล้วมันสวยมากนะ แต่นี่ถ่ายผ่านมุ้งลวด
แล้วก็อยู่คนละฝั่งคลอง เลยได้ภาพมาอารมณ์นี้อ่ะ 555

เราไม่ค่อยได้มองฟ้าเลย ต้องอาศัยมองโคมไฟเอา

อ่ะต่อ ต่อเรื่องไรดี เราเริ่มงงแล้ว

เอาเมื่อกี้ให้ครบกระบวนการดีกว่า

เราไปคุมสอบโอเน็ต

เด็กฮามาก

มันทำเสร็จเร็วมาก แล้วมันก็นั่งวาดภาพ

ออกมาอย่างนี้อ่ะ (ใช้กระดาษทดของวิชาเลข พอดีไม่เห็นเขาสั่งให้เก็บกระดาษทด ที่แย่กว่านั้นคือเด็กมันก็ไม่ทด อนาคตเด็กไทย มันช่างคดงอจริง ๆ หนอ โดยเฉพาะเด็กโรงเรียนนี้ แต่มันอาจเป็นศิลปินผู้ยิ่งใหญ่ก็ได้ ใครจะไปรู้ ก๊าก...) ภาพแรกผลงาน

คนที่วาดคือเด็กคนหน้า ขวามือ (ขวามือของคุณผู้อ่าน)
แต่ในภาพ มันกำลังเอาปากกาวาดแขนของตัวเองอยู่
หลังจากที่โดนเรายึดกระดาษวาดรูปใบตะกี้
(มันจะวาดอะไรของมันนักหนาก็ไม่รู้!!!)
คนซ้ายของรูปก็วาดเหมือนกัน แถมไอ้นี่ต๊อง ๆ
ทำข้อสอบไม่อ่านเลย กินกระดาษสำรองไปสองใบ
(มันเอาปากกาฝนกระดาษคำตอบ)
มันเพี้ยนมาก ครูเขายังปวดหัวเลย
เด็กมันไม่ใส่ใจอ่ะ


แต่โรงเรียนเขาบรรยากาศดีมาก ๆ
การต้อนรับ อาหารการกิน ของรับรอง กาแฟ ขนม
ดีมาก ๆ ประทับใจ คือเราว่าเป็นมารยาทของเจ้าบ้าน
เขาต้อนรับดีมาก ๆ ต้องขอขอบพระคุณท่าน ผอ.
ท่านใจดีมาก ๆ


อ่ะ นี่คือกระดานที่เราเขียน
เกี่ยวไง ไม่บอก แต่อยากแปะไว้ตรงนี้
เละเทะ เพราะมีอธิบายข้ามข้อ


เกินครึ่งชั่วโมงแล้วอ่ะ นี่มันจะชั่วโมงแล้ว

มันมีเรื่องอะไรอีกวะ

ขอเรื่องสุดท้ายของวันนี้ แต่สำคัญมาก อาจมีไปเขียนใหม่

เราขอบอกว่า

อยากให้มีลำดับที่ 8) นักเรียนที่ช่วยสอนเพื่อน ให้เก่งเหมือน ๆ กัน

อันนี้เห็นจากน้องอิ่ม หัวหน้าห้อง ป.3/1 และเรียนได้ที่ 1 ด้วย

เก่งและน่ารักมาก ๆ

เวลาว่าง เช่นตอนครูยังไม่เข้า หรือบางทีเราไปสอนแทนพี่ปอ

แล้วเราให้งานไม่มาก

ถ้าน้องอิ่มทำเสร็จไว เพื่อน ๆ เสร็จไว (เด็กคนอื่นจะทำเสร็จช้า)

พวกนี้จะขอไปนั่งริมห้อง เพื่อเล่นครูนักเรียน

จะมีการให้เขียนศัพท์ ทำการบ้าน (ครูอิ่มจะเป็นคนสั่ง ก๊าก...)
ทำเสร็จจะมีการตรวจ มีการให้แก้ข้อผิืด เหมือนครูนักเรียนจริง ๆ

ซึ่งเราชอบมาก

น้องอิ่้มจะมีตัวปั๊มวันที่ ตัวปั๊มรูปน่ารัก ๆ
(จริง ๆ ห้องนี้มีตัวปั๊มหลายคน และเด็กป.5คนนึงก็เป็นแบบนี้
ชื่อเจ้ามิ้งค์ ไปสั่งทำตัวปั๊มเป็นร้อยเลย เหตุผลคืออยากเป็นครู

อยากตรวจงาน อยากปั๊มเหมือนครู !!!)
เราคิดว่า ถ้าทำแบบนี้ แล้วไม่เบียดบังเวลาเรียน
(ในกลุ่มทำงานเสร็จทุกคนแล้วขอไปเล่น) อันนี้ได้เลย

เพราะเด็กส่วนใหญ่ทำงานช้า เด็กบางคนก็ยังไม่ค่อยเก่ง ลายมือไม่สวย

คาบนึงอาจทำงานได้แค่สองหน้า แต่เด็กที่เก่งจะทำได้มากกว่า

แต่เมื่อเรียนห้องเดียวกัน จะสั่งงานไม่เหมือนกัน มันก็ควบคุมยาก

เมื่อเขารู้จักใช้เวลาว่างให้เกิดประโยชน์ และเป็นการช่วยเหลือเพื่อน

(เหมือนเป็นการช่วยติว ช่วยให้เกิดการเรียนรู้ยิ่งขึ้น)

มันก็ยิ่งเป็นประโยชน

อยากให้มีเด็กที่คิดแบบนี้ได้เยอะ ๆ อ่ะ

เพราะลำพังครู บางทีก็จี้ไม่ไหวอ่ะ

แต่ถ้าเพื่อนช่วยกันแล้วออกแนว เรียน ๆ เล่น ๆ มันก็สนุกและได้ประโยชน์
มันน่าจะได้อะไรมากกว่า การมาเรียนไปวัน ๆ

ดูตัวปั๊มที่เรามีได้ที่นี่

เป็นต้นไป

กดไปหาหาดูดูเอง มันปนกันสลับไปมากับรูปอื่น ๆ

เออ เอาอีกอันดีกว่า

อยากให้ทุกห้องมีไอ้นี่ เปลี่ยนวันที่เอา นี่จากห้อง ป.3/1

ครูเก่าเขาทำไว้ (ครูลาออกไปแล้ว)

ที่เสียบวันที่อ่ะ (มีแบบภาษาไทยด้วย อยู่อีกข้าง)

แต่ติที่แบบภาษาอังกฤษ บนเลขวันที่ ไม่มี st nd rd th อ่ะ

เดี๋ยวจะลองทำบ้าง

อยากทำ แต่ไม่มีแรงทำ

ล่าสุดเราทำบอร์ดที่ห้องสมุด

เปลี่ยนจากบอร์ดนี้

เป็นอันนี้

คุณครูรัชนีกับครูวรณ์ แกะของเก่าและรองพื้นให้
ขอบช่้อดอก ครูวรณ์ซื้อมา
ตัวอักษรไปปรินทร์ห้องคอม จำไม่ได้ว่าฟอนต์เท่าไร เราปรินท์มาต่อมาแปะ
ดอกไม้เยอะ ๆ เราทำเองทั้งหมด แต่ครูรัชนีแปะอ่ะ (ฮือ แปะเยอะจัง เรากะจะทำหนังสือใหญ่ ๆ หรือเด็กอ่านหนังสืออ่ะ)
ดอกไม้ขวามือเป็นพลาสติกครูวรณ์ซื้อ
ข้างบนสุดคือรูปหนังสือ เราฟรีแฮนด์เองที่กระดาษสี
ภูมิใจมาก เดี๋ยวจะมาสอน (จริง ๆ มันก็ธรรมดา แต่เราว่า
เทคนิคนี้ทำให้การแปะขอบ ดูมีชีวิตชีวา และไม่ต้องห่วงว่าจะเบี้ยวด้วย เราแปะเอง
เพราะมันจะเด้งไปเด้งมาอยู่แล้ว กะจะแปะทั้งบอร์ดเลย ทำอีก 20 อันแล้ว แต่เมื่อยพอดู) ยังไม่เสร็จ เดี๋ยวทำเรื่อย ๆ

ช่วย ๆ กันทำ สนุกดี

วันนี้ไปแล้ว สรุป เปิดบล็อก 3 เอนทรี่ และมี อยากให้มี 8 อย่าง

(ย้อนกลับไปดูเอาเอง)

เออคิดอีกที พัดลมใต้ผ้าขี้ริ้วเช็ดเท้า เราว่าเอาพัดลมเป่าผ้าขี้ริ้วเฉย ๆ ก็ได้ จะได้ไม่ต้องเสียเวลาสร้าง แค่เปลี่ยนผ้าขี้ริ้วทุกวันก็พอแล้ว (ทำไมต้องคิดแบบเราให้เป็นเรื่องยากด้วย เนอะ ว่าปะ ก๊าก...)

สวัสดีค่ะ เจอกันหนหน้า ยังเล่าไม่หมดเลย มันอะไรไม่รู้ เต็มสมองไปหมด มีอะไรคอมเม้นต์ได้ค่ะ ยินดีรับคอมเม้นต์ที่สร้างสรรค์ ไม่แฝงโฆษณา ไม่ไร้สาระ

โห จะสี่ทุ่มแล้ว ไปแล้วบ๊ายบาย

แต่ก็ดีนะ เรายังพอมีเวลาบ้าง การทำงานทำให้ได้ประสบการณ์มาเล่าเพียบเลย ว่างั้นไหม?

อ่ะต่อ ๆ ต่อจากเอนทรี่ที่แล้วนะ

กลับมาแล้ว จากไปเยี่ยมหลานมา

หลานชื่อแชมเปี่ยน

อายุ 17 วัน

ตัวกระเปี๊ยกมาก

โอเค วันนี้น้องสะใภ้สวัสดี ก็น่ารักดี (แอบดีใจ น้องสะใภ้สวัสดี)

..............................

เราทำเหมือนคนมีปมด้อยเลยเนอะ แต่เอาน่า มารยาทไทย

ทำไปเหอะ ใคร ๆ ก็รัก

ใครไหว้เรา เคารพเรา เราก็รักอ่ะ

ใครไม่ทำ เราไม่สนใจ จะไปไหนก็ไป

หมายถึงกับทุกคนเลย รวมถึงลูกศิษย์ด้วย

...............................

ก่อนอื่นขอคั่นแป๊บ

วันนี้มีคนเก็บฟีด (สถิติของวันนี้หรือของเมื่อวาน หรือของเมื่อวันก่อนวะ ไม่ค่อยแน่ใจเลย)

แต่ที่รู้คือที่โชว์ตอนนี้

มีคนเก็บฟีดที่นี่ 16 ราย (มากที่สุดเท่าที่เราเคยเห็น อาจมีมากกว่านี้ แต่เราไม่เคยเห็น เพราะเราไม่ได้เข้ามาเล่นเน็ต มาเช็คทุกวัน)

เก็บที่มายสกาย 6 ราย (ถือว่าเยอะ แต่เหมือนจะเคยเห็นเยอะกว่านี้ แต่ไม่เคยเห็นถึง 10)

เก็บที่ ไฮไฟว์ (อีชั้นเลิกเขียนที่ไฮไฟว์แล้ว จะเก็บไมนักหนาวะ) 8 ราย

ที่เวิร์ดเพรด (ที่จะเขียนนิทาน) 8 ราย

นอกนั้นเรื่อย ๆ 2-3 ราย

อยากให้เก็บที่ pranitee.exteen.com เยอะ ๆ อ่ะ ทำไมเก็บน้อยจัง

วันไหนเห็นคนเก็บฟีดเยอะ เราจะดีใจหลาย ๆ อ่ะ เหมือนมีฟีดแบคให้รับรู้บ้างว่า "เราเขียนได้น่าสนใจพอที่จะมีคนอยากติดตามอ่านหรือดู ๆ มอง ๆ เหล่ ๆ" ถึงเราจะไม่้ได้เงินได้ทองหรือได้อะไรเลย(ที่เป็นรูปธรรม)จากการเขียนบล็อก แถมยังต้องเสีัยค่าไฟ ค่าเน็ต ทำให้คอมมันเหนื่อย และเสียเวลาส่วนตัวมาก... แต่ก็สุขใจที่ได้บ่นออกมา ก๊าก... ก็คงมีแค่สองอย่างแหละคือได้สุขใจที่ได้บ่น กับดีใจตอนเห็นสัญญาณที่พออนุมานได้ว่ามีคนอยากอ่าน

................................

ต่อ ๆ

ตอนก่อนปิดคอม เราทิ้งข้อความไว้ที่ทวิตเตอร์ว่า

เด็กสมัยนี้ หลักจิตวิทยา เอาไม่อยู่นะคะ เชื่อเหอะ นั่นมันทฤษฎี แต่นี่มันเรื่องจริง

about 6 hours ago from web

แล้วเราจะไปสอนมันได้ยังไง พ่อแม่เขาไม่เคยสอนให้ลูกไหว้ใคร ในเมื่อเขาไม่รู้จักการเคารพผู้อื่น แล้วจะให้เราทำยังไง ตบมันเลยดีไหม

about 6 hours ago from web

http://pranitee.blogspot.com/2010/02/blog-post_06.html คราวหน้าเสริมว่าเราต้องย้ำว่าครอบครัวต้องปลูกฝัง เพราะเด็กบางคนไม่เคารพเราไม่ยอมไหว้

about 6 hours ago from web

ต้องอ่านจากล่างขึ้นบนนะจ๊ะ

อยากให้มี ลำดับที่ 6) อยากให้พ่อแม่สอนเรื่องมารยาทพื้นฐานเช่นการไหว้

นี่แหละ เกี่ยวกับที่บ่นทิ้งท้ายไว้เมื่อเอนทรี่ที่แล้ว และต้นเอนทรี่นี้

ไหว้คน บางทีถึงไม่ได้มาจากใจ แต่ก็ทำให้คนที่ไหว้ ดูน่ารัก น่าเอ็นดูมากกว่าเดิมเยอะ

เราขอบอก เราเป็นคนนึงที่มือแข็ง หลังแข็ง ไหว้คนยาก ไม่ตอแหลเหมือนนักการเมืองตอนหาเสียง

แต่เราเป็นคนที่ไหว้คนตามสถานภาพ บทบาท หน้าที่ของเขา (ถ้าเรารู้) และถ้าเขาไม่เลวจนเกินไป เราจะไหว้ของเราอยู่อย่างนั้น ไม่ว่าสถานภาพของเขาจะเปลี่ยนไปแค่ไหน เพราะเราไหว้ตามมารยาทเป็นหลัก แต่ก็ไหว้ด้วยใจเช่นเดียวกัน (ใจของคนที่มีมารยาทมากพอ)

เด็กต้องไหว้ครู ก็เหมือนกับที่เราก็ไหว้ครูของเรามาก่อน

เราไหว้ตามสถานภาพ บทบาท หน้าที่

ต่อให้เขาเป็นครูที่โคตรจะแย่ แต่ถ้าเขาไม่แย่กับเรา เราก็ไหว้ เพราะเรารู้ว่าเราเป็นนักเรียน เขาเป็นครู
และถึงแม้เขาจะแย่กับเรา เราก็ไหว้ (มีเคยไม่ไหว้เหมือนกัน คือเคสใส่ร้ายป้ายสี ต้องใช้ศัพท์วัยรุ่นว่าไม่ไหวจะเคลียร์แล้วจริง ๆ เราจะเลี่ยง ไม่ไปเจอ จะได้ไม่ต้องเสียมือไปไหว้ ก็นี่แหละทุกอย่างมีเหตุมีผล แต่มีแค่ไม่กี่คน น้อย) ไม่ว่าแม่กับป๋าจะสั่งให้ไหว้ใคร เราก็ไหว้ตลอด ไม่เคยถามว่านั่นใคร แค่บอกให้ไหว้ก็ไหว้เลย ก็จบ

ล่าสุดเมื่อไม่นานมานี้ (เท้าความนิด เราจะต้องทวงไหว้จากเด็กบ่อยมาก แต่มีเทคนิคในการทวง ไม่ใช่ไปพูดว่า "นี่มาสวัสดีครูเดี๋ยวนี้นะ" ไว้รวมได้หลายวิธีจะมาแนะนำ ตอนนี้ กำลังอยู่ในระหว่างการเก็บรวบรวม) มีเด็กไม่ยอมสวัสดีเรา ไม่ยอมสวัสดี ตาแข็งเลย แล้วพอเริ่มจับตัวมาพูด (ไม่ได้ด่า) ก็ทำท่าจะร้องไห้

เราคิดในใจว่า ถ้ามันสวัสดี ก็จบตั้งนานแล้ว จะอะไรกันนักหนา แต่เราไม่ปล่อย เพราะเราบอกแล้วว่านี่คือมารยาท เขาไม่ต้องมาเคารพอะไรเรา แต่เขาควรจะรู้จักมารยาท ถ้าเราไม่จัดการตั้งแต่อนุบาล 2 เด็กคนนี้จะไม่รู้จักการสวัสดีใครเลย นอกจากครูประจำชั้นของเขา (เขาไม่สวัสดีคนอื่น และพูดจาไม่มีคะ ค่ะ ทำตัวเป็นทอม และแกล้งเพื่อนด้วย ตัวค่อนข้างโตกว่าเพื่อน) สุดท้ายครูเขาสั่งให้สวัสดี เด็กคนนี้ทำท่าฝืนใจมาก ๆ ฝืนใจสุด ๆ ก่อนจะสวัสดีเราสวยมาก แต่หน้าตาแสดงความไม่พอใจมาก ๆ

อยากบอกคุณพ่อคุณแม่ ของเด็กลักษณะนี้ค่ะ ว่า ต่อไปถ้ายังเป็นอย่างนี้ จะอยู่ยาก

เพราะแค่มารยาทไทยพื้นฐาน ยังต้องมีเงื่อนไข (ครูประจำชั้นสั่ง ถึงจำใจทำให้) แล้วจะไปทำอะไรกิน

ลึก ๆ เราแอนตี้เด็กคนนี้ (ทั้งที่ก่อนหน้านี้ก็ไม่ีเคยเจอ เด็กคนนี้มาสาย เราไปดูเข้าแถวแล้ว เขาถึงมา) คือ ถ้าหากมีของเล่นไม่พอ เด็กคนนี้จะเป็นคนนึงที่จะไม่ได้ของ เพราะเราถือว่า เขาทำตัวมีปัญหา

นี่ไม่ใช่การลำเอียง แต่เป็นการลงโทษที่เขาต่อต้านระบบ

ขอให้รู้ไว้เถอะค่ะ ว่าอิสระ หรืออะไรก็ตาม มันก็ยังต้องมีระบบอะไรบางอย่างที่คุมอยู่

แค่ไหว้ ไม่ตายหรอกค่ะ สอนลูกหลานให้เป็นคนรู้จักทักทาย รู้จักไหว้ (ไม่ต้องถึงขั้นถลาไปเลียแข้งเลียขา ตอหลดตอแหล) เป็นคนรู้จักมารยาทไทย มารยาทสังคม ใครเห็นใครก็รัก ใครเห็นใครก็ชื่นชม

อ่ะ ขอมาสอนวิธีการทักทายที่ถูกต้อง

ทราบจากท่าน ผอ.เขต 2 (สมุทรปราการ) ขออภัยหนูรีบ ต้องเขียนอีกหลายเรื่อง และอีกครึ่งชม.ต้องกินข้าว ขอไม่โพสต์ชื่อนะคะ เพราะกลัวใส่ผิด (วันก่อนไปคุมสอบโอเน็ตก็เจอท่าน)

ท่านสอนนักเรียนว่า การทักทายที่ถูกคือ

พอเจอก็ยกมือไหว้ไปเลย

ไหว้เสร็จ ค่อยทักว่า สวัสดีครับ หรือ สวัสดีคะ

อย่าไหว้ไปพูดไป และถ้าไม่รู้ว่าคนที่ไหว้เป็นใครก็พูดแค่นี้พอ

และให้เด็ก ๆ สังเกต ถ้าเป็นคนที่มากับ ผอ.โรงเรียน (ณ วันนั้นคือโรงเรียนชุมชนวัดบ้านระกาศ) ท่านบอกว่าขอให้ไหว้ไปเลย ถึงไม่รู้ว่าเป็นใคร ก็ไหว้ได้เลย ถือว่าเป็นแขกของ ผอ.

อะไรทำนองนี้ คือท่านสรุปว่า การทักทายการไหว้การสวัสดีเป็นสิ่งที่ดี ที่ควรจะทำได้เองเลย ไม่้ต้องรอพูดยาน ๆ พร้อมกันหรอก เสียเวลา ใครเห็นก็ ยกมือไหว้แล้วเอ่ยสวัสดีครับ หรือสวัสดีค่ะ ไปได้เลยทันที

อยากให้มีลำดับที่ 7) ไหน ๆ มาตรงนี้แล้ว ขอเล่าที่ไปคุมสอบโอเน็ต

ประการแรกที่ขอเตือน และอยากให้ฝึกลูกหลาน ลูกศิษย์ เอาไว้ คือ "โปรดจงช่วยฝึกวิธีการฝนดินสอ 2Bให้เด็กไว้เลย"

- ฝนด้วยดินสอ 2B (สองบี) เท่านั้น (อ่อนกว่้านั้น ไม่ตรวจ / เข้มกว่านั้น สกปรกมาก ไม่ต้องเวอร์) ดูยี่ห้อด้วยแนะนำไปแล้ว *การทำงานของกระดาษและเครื่องตรวจ คือ มันจะฉายแสง หรือไง เราไม่รู้ (ก๊าก) แต่ที่แน่ ๆ คือ มันจะดูการสะท้อนของใส้ดินสอ ไม่เชื่อลองฝน 2B ลงกระดาษ (ฝนเยอะ ๆ แบบฝนข้อสอบ ให้เต็มหน้าเลยก็ได้ เหมือนการระบายสีด้วยดินสอ 2B) แล้วเอาไฟฉายส่องส่าย ๆ ดูดิ จะเห็นว่าตอนแสงส่องไปโดนดินสอที่ระบายไว้ มันจะสะท้อนวาว ๆ ซึ่งถ้าใส้ความเข้มต่ำกว่า 2B (B หรือ HB หรือ 2H หรืออะไรก็ว่าไป) มันจะไม่วาว มันจะสีจางกว่า และถ้าใส้เข้มกว่า 2B (3B 4B หรืออะไรก็ว่าไป) มันก็ใช้การได้ แต่นั่นแปลว่าแกห้ามฝนผิดข้อเชียว ไม่งั้น ลบตาย! เพราะมันจะทิ้งคราบความสกปรกโสโครก

***ดินสอที่มีความเข้มต่ำ ๆ จะไว้ใช้ร่างภาพ และปกติ เรามักเห็นเขาใช้ HB ให้เด็กอนุบาลเขียนหนังสือ และใช้ 2B ทำข้อสอบ (แต่เราใช้เขียนหนังสือ) และเราไม่เคยเห็น B หรือเคยเห็นก็จำไม่ได้ และเคยใช้ 4B เพราะซื้อผิด ดำมาก ลบแทบตาย ดินสอสีเข้ม ๆ ไว้ใช้แรเงา อธิบายยืดยาว เพื่อจะบอกว่า ใช้แต่ 2B ฝนข้อสอบนะ

- ฝนให้เต็มวง และไม่ออกนอกวง

- เทคนิคที่เราทำแต่เล็กแต่น้อย จนถึงเรียนจบมา ทำแบบนี้ตลอดคือ เราจะกะเวลา แล้วทำไป เลือกข้อให้ ใช้ขีดเหมือนทำเส้นผ่านศูนย์กลางในวง ทำครบแล้ว ตรวจคำตอบอีกครั้ง ถ้าผิดก็ลบง่าย เพราะขีดไว้ที่กระดาษคำตอบขีดเดียว (ไม่ได้ฝน ไม่เลอะเทอะ) แล้วดู ต้องเหลือเวลามากกว่า ครึ่งชม. เป็นอย่างมาก สิบนาทีเป็นอย่างน้อย คือนั่งฝนตามข้อที่ขีดไว้ ให้ครบทั้งหมด กระดาษคำตอบของเราจึงไม่มีการลบที่เละเทะเลยแม้แต่น้อย 555 ไม่สงวนลิขสิทธิ์ แต่ต้องมั่นใจว่าฝนทัน เราจะมองนาฬิกาตลอด นาฬิกาห้ามตาย มีอยู่ปี ฝนแทบบ้า (ตอนนั้นอยู่ ม.ปลาย มัวแต่คำนวณอยู่ พออาจารย์เตือนว่าอีกสิบนาทีหมดเวลา นั่งฝนแทบเป็นบ้าไปเลย ก๊าก...)

ประการที่สอง ขอให้สอนให้เด็กระวังท่าทางในการนั่งฝน กระดาษคำตอบเป็นสิ่งที่ต้องเรียบเหมือนแต่แรก (ห้ามพับ ห้ามงอ ห้ามยับ ห้ามโสโครก)

- ถ้าโต๊ะเป็นหลุมเป็นรู มีพื้นผิดขรุขระ ควรหาพื้นเรียบ ๆ เช่นสมุด หนังสือ มาให้รอง และย้ำเด็กว่า วางให้ตรงกลาง อยากเหลื่อม (ที่เราเห็นมานะ เด็กมันฝนตรงสมุดก็จริง แต่ขอบริม ๆ ตกนอกสมุด กระดาษคำตอบเป็นรอยหักงอเยอะมาก ต้องระวัง ทางที่ดี ทำโต๊ะให้เรียบดีกว่า และย้ำมันว่า อยากเอากระดาษคำตอบไปเกยบนข้อสอบ เพราะมันจะมีรอยหักที่กระดาษเหมือนกัน)

- อย่าลบสกปรก (วิธีป้องกันบอกไปแล้วตะกี้ 555)

ห้ามพับห้ามงอ เขามีกระดาษสำรองให้ก็จริง แต่ว่าสมควรต้องใช้เหรอ ใครทำผิด คิดตังค์เลยดีไหม ก๊าก...

เราไปคุมสอบมา ก็มีหลัก ๆ ที่อยากเตือนเท่านี้

แต่โรงเรียนที่เราคุม เด็กฮา ฮามาก

มันไม่อ่านเลย มันฝนมั่ว

ข้อสอบยาก ย้ำเลย ข้อสอบยุคนี้ยาก กามั่วไม่ได้คะแนน

ข้อนึงมีฝนสามวง ต้องสัมพันธ์กัน ต้องถูกทั้งสามวง ถึงจะได้คะแนน

แบบยากจริง ๆ มีแบบตัวเลือกสิบตัวเลือก ให้เลือกใส่ตามข้อต่าง ๆ ด้วยก็มี

มีแบบข้อนึงมีสองข้อย่อย ต้องถูกทั้งสองข้อย่อยถึงจะได้คะแนน

หรือข้อนึงมีตัวเลือก 6 ตัวเลือก แต่มี 2 ตัวเลือกที่ถูก ต้องฝนสองตัวเลือกและต้องถูกทั้งคู่ถึงจะได้คะแนน

เราไม่ได้อ่านข้อสอบหรอกนะ เพราะต้องจ้องจับผิดเด็กอยู่ แต่พอดีต้องเป็นคนประกาศเตือนเด็กว่าอย่ามั่ว (เพื่อนครูที่ไปคุมด้วยกันให้ประกาศเตือน) เพราะไม่ได้ฝนตัวเลือกเดียวเสมอไปนะ ก็เลยรู้ว่าข้อสอบมันมีอะไรแบบนี้ด้วย ดังนั้นต่อไปนี้ แค่ฝนมั่ว ๆ ก็ไม่มีทางถูก 25 % เหมือนในยุคเราแล้วนะ (สมัยก่อนคือ ถ้าฝน 1 หมด ในร้อยข้อ อาจได้ตั้ง 25 ข้อ เพราะเขาจะกระจายคำตอบให้ มีตอบ 1 อยู่ 25 ข้อ ตอบ 2 อยู่ 25 ข้อ ตอบ 3 อยู่ 25 ข้อ ตอบ 4 อยู่ 25 ข้อ แต่ปัจจุับันจะไม่ใช่แบบนั้นอีกแล้ว เด็กยุคนี้ต้องรู้ลึก รู้จริง และวิเคราะห์เป็น ซึ่งในความเป็นจริง เราว่า เด็กยังทำไม่ได้ (ส่วนใหญ่ยังทำไม่ได้))

ต้องสอนกันอีกเยอะ ต่อคราวหน้า โดนไล่ไปกินข้าวแล้ว ขอโพสต์สักรอบก่อนแล้วกัน

อยากให้มี อยากเขียน ปนกันเยอะมาก

จะเขียนแยะมากเลยนะ ลองค่อย ๆ อ่านดู

อยากให้มี

อยากให้มี ลำดับที่ 1) ด้ามต่อดินสอ อยากให้ถูกกว่า 60 บาท (ตอนนี้ 60 บาท ที่ b2s มันแพงอ่ะ เรามีที่ตัวสามอัน ให้เป็นรางวัลกับเด็กไปอันนึง)

เราซื้อมาครั้งแรก สมัยเรียน ป.ตรี

ตอนนั้นจำไม่ได้ว่ากี่บาท

แต่คงแพง เพราะถ้าไม่แพงเราคงเหมามาแล้ว

เนื่องจากโดยส่วนตัวเราเป็นคนชอบใช้ดินสอไม้ (ไม่ถูกกับดินสอกด ใช้แล้วไม่ได้ดั่งใจ เขียนแล้วกระดาษเป็นรอยกรีดตลอด) แทรกนิด เท่าที่เราใช้ดินสอไม้มา (ใช้แต่ 2บี นะ เอชบีน้อย บีอื่น ๆ ไม่เอาเลย) เราชอบยี่ห้อ มาสเตอร์อาท และ มิตซู-บิชิ(เกี่ยวกับรถกับเครื่องใช้ไฟฟ้าไหมเนี่ย) มากที่สุด เพราะดำเงา (เครื่องตรวจข้อสอบตรวจตลอด) เนื้อนิ่ม (กระดาษไม่เยิน) ลบง่าย (ไม่โสโครก)

ยี่ห้อที่ไม่ชอบอย่างรุนแรงคือ สเตดเลอร์ 2บีอะนะ เพราะว่ามันตรงข้ามกันทุกอย่าง

เพนเทลไม่เคยใช้อย่างจริงจัง นอกนั้นไม่เคยจำ

และเราอยากให้มีด้ามต่อดินสอ แบบต่อได้สองด้านเลยด้วยอ่ะ ต่อหัวต่อท้าย จะได้ประโยชน์เวลาฝนข้อสอบ (เดี๋ยวจะเล่ารายละเอียดอีกรอบ)

ขอใส่ภาพประกอบก่อน

1

ไอ้นี่แหละที่ต่อดินสอ อยู่ในถุง

2

ดินสอสองยี่ห้อที่เราเลิฟมาก แท่งละ 10 บาท (ถ้าจำไม่ผิด)

3

ที่ต่อดินสอ
(มันเป็นอลูมิเนียม หรือพลาสติกเคลือบ เราดูไม่ออกอ่ะ แต่เบา ๆ)
กับดินสอกุ๊ดกุดของเรา (ตอนนี้ไปแล้ว เด็กป.6ฉกไปทำสอบ)

4

นี่หมุน ๆ เกลียว แล้วเอาดินสอใส่ แล้วบิดเกลียวให้แน่น
เขียน 555 จับถนัดขึ้น

อยากให้มีแบบสองเกลียวอ่ะ ใส่ดินสอได้สองด้าน

เวลาทำสอบ เหลาให้แหลมไว้สองด้าน

จะได้ไม่ต้องวิ่งขอไปเหลาดินสอ

ตั้งแต่เราอยู่ ร.ว.บ. ทำกระดาษแบบตรวจคอมตั้งแต่ ม.?

อะไรจำไม่ได้

แต่เหมือนตั้งแต่ปลาย ม.1 เลยนะ

เราแทบไม่ต้องเหลาเลย เพราะเราจะเอาติดไปหลายอัน

แต่เข้าใจไง ว่าเด็กบางคนก็มีดินสอน้อย แถมที่สั้น ๆ

ก็จับไม่ถนัดมือ

แต่ถ้าต่อแบบนี้ได้ เราว่าน่าจะดีขึ้นบ้างนะ

ที่แน่ ๆ ถ้าที่ต่อราคาแพง (ด้านเดียวยัง 60 บาท สองด้านไม่ราคา 120 เลยเหรอ??? เซ็งว่ะ) ก็เอาเหอะ เอาตูดดินสอชนตูดดินสออีกอัน แล้วเอาเทปใสแปะไปพราง ๆ ก่อนแล้วกัน

ก๊าก...

สมัยมัธยมเราทำอย่างนั้นจริง ๆ เราเป็นคนประหยัด (โคตรจะงก)

**ตอนนี้ทั้งตัวเรา มีดินสอกดที่ใช้อันเดียวคือ วงเวียนดินสอกด 555

อยากให้มี ลำดับที่ 2) ที่ตั้งปากกา แบบที่ธนาคารกสิกร หรือธนาคารอื่น มีตั้งไว้ตรงที่เขียนใบเบิกถอนฝาก แต่เราเห็นแล้วปิ๊งจากที่กสิิกร (ก็เห็นมีตามท้องตลาดนะ แต่แพงกว่าที่คิด แล้วก็ดีไม่ค่อยทน เราอยากให้มันราคาถูก ๆ และทน ๆ - สงสัยต้องทำเอง เอาโซ่ผูกก้อนหิน แล้วหลอมโซ่ติดกับปากกา ก๊าก...) เราให้เด็กยืมดินสอทีไร ถ้าหลายคน มันต้องหายสาบสูญทุกที จนตอนนี้คุณครูอีกท่าน ซื้อปากกามาให้ขายเด็กที่ไม่มีใช้ (ไม่ให้ยืมแล้ว)

เบื่อเด็กยุคนี้ว่ะ ไม่ค่อยรักษาของเลย คือปากกามันไม่มีใช้ แต่มันชอบมาลืมยางลบไม้บรรทัดไว้ที่ห้องสมุดเพียบเลย ไม่ค่อยรักษาของ เสียดายเงินแทนพ่อแม่มันว่ะ เราคุ้น ๆ ว่าตอนประถม เรามีกล่องดินสอ และก็งก ไม่ค่อยให้ใครยืม ของไม่ค่อยหาย แต่เพื่อนมักเกลียด ชอบขโมยข้าวของของเราไปทิ้งถังขยะ (วันแรกของการไปเรียน โดนต้อนรับด้วยการเอากระเป๋าทั้งใบไปทิ้งถังขยะ) แต่โดยส่วนตัวเราเอง เราเป็นคนรักษาของ และหวงของมาก (เพราะเหนื่อยหน่ายกับการถูกขโมยของไปทิ้งในถังขยะ) ตอนมัธยม เลยต้องเดินถือกระเป๋าโดเรม่อน ที่ใส่ทุกอย่างเพียบ และเป็นโรคบ้าหอบฟางมานับตั้งแต่บัดนั้น ของของเราไม่เคยหาย เพราะความสะเพร่าของเรา แต่มักหายเพราะถูกคนยืมแล้วไม่เอามาคืน

ดังนั้นเราจึงต้องหาทางทำให้มันไม่หาย ด้วยการทำให้มันต้องอยู่กับที่ หรืออยู่ในอาณาบริเวณหนึ่งเท่านั้น 555

อยากให้มี ลำดับที่ 3) พัดลมแบบที่อยู่ใต้โน้ตบุ๊ค (เสียบพอร์ตยูเอสบีของโน้ตบุ๊ค)

แต่จะนำมาใช้เป่าผ้าขี้ริ้วหน้าห้องน้ำให้แห้ง และสามารถวัดค่าความโสโครก

พร้อมตะโกนเตือนว่า "เน่าแล้ว ๆ" ได้ด้วย

อยากได้มาก ๆ เรารู้สึกว่าความสกปรกของห้องเรา เราเฉย ๆ ซึ่งเหมือนกับทุกคน ที่มักจะคิดว่า ความสกปรกของตัวเราเองนั้น น่ารังเกียจกว่าความสกปรกที่อาจจะแค่เล็ก ๆ น้อย ๆ แต่เป็นความสกปรกของคนอื่น เราเชื่อว่าคิดงี้หลายนะ ดูจากสมุดหนังสือของเด็กนะ ลายมือสกปรกโสโครก เน่าพอ ๆ กับขยะ มันก็ยังคงทำแบบนั้นอยู่ได้ (ทั้งที่บางคนเขียนลายมือสวยได้ แต่ก็ไม่เขียน ชอบเขียนแย่ ๆ แบบเขียนให้กลายเป็นขยะซะงั้น) เด็กที่โรงเรียนชอบแอบเอาขยะ เช่น กล่้องนมที่มันกินหมดมาทิ้งที่ห้องสมุด (ซึ่งเราต้องเทเอง) แต่พอเราวานเก็บเศษลูกอมชิ้นแค่นิดเดียวที่อยู่ที่พื้นทางเดิน กลับอีแหย่วิ่งมาราธอนหนีไปเลย นอกเรื่องไปยาว คือเราจะบอกว่า หลายครั้งเราต้องทำความสะอาดอะไรที่โรงเรียน (เพราะทนอยู่กับความโสโครกไม่ได้) เราก็รู้สึกอีแหยะเกินจะทนเหมือนกัน แต่เราไม่อยากนิ่งดูดาย บางทีกว่าแม่บ้านจะมาทำ มันก็โคตรจะเน่า ช่วยไรได้ก็ช่วย เมื่อสองวันก่อนเราก็ล้างส้วมให้ห้องอนุบาลที่เราดูแล ซึ่งมันเหม็นมาก มีแต่คราบอุนจิ คราบฉี่ (ก็เข้าใจ บางทีก็ไม่มีเวลาทำให้สะอาดกัน และแบบนี้มันก็สกปรกอยู่ตลอดเวลา เพราะเป็นสถานที่ที่มีแต่คน คน แล้วก็คน แถมเป็นคนที่เป็นเด็กด้วย) เราเห็นแล้วเราคิดถึงน้ำอีเอ็ม หรือน้ำอะไรแนว ๆ นี้ น้ำชีวภาพ อยากจะเทราด ๆ ทิ้งไว้เลย (เราไม่ชอบใช้สารเคมีเช่นเป็ด ห่าน จิ๊กซอ ???) ให้จุลินซีกิน ๆ ไปบ้าง ตอนทำไม่เท่าไร แต่พอตอนออกจากห้องน้ำ ไม่มีผ้าเช็ดเท้า เท้าเปียกเนี่ยเบื่อมาก โชคดีที่ที่ทำงานไม่บังคับว่าต้องรองเท้าคัดชูปิดหมด ไม่งั้นคลั่งตาย คือเราเลยนึกถึงผ้าเช็ดเท้า ที่ต้องแห้งตลอดเวลาไง อยากได้มาก ๆ ถ้าเอาที่รองโน้ตบุ๊คไปรองผ้าขี้ริ้ว ก็กลัวเหยียบทีเดียวพัง แต่ถ้าเหยียบไม่พัง ก็ทุเรศเวลาที่เห็นพอร์ตมันเสียบกับฮับที่โน้ตบุ๊ค ถ้าโน้ตบุ๊คมันพูดได้ มันคงจะบอกว่า "อ้วก..." ดังนั้น ขอพัดลมเป่าผ้าขี้ริ้วสักอันสิ 555

อย่าลืมตะโกนว่าเน่าแล้ว ๆ ได้ด้วยนะ ไม่งั้นเดี๋ยวไม่ยอมเอาผ้าขี้ริ้วไปซักบ้าง

จริง ๆ อึฉี อะไรนะมันก็เรื่องปกติ แต่ต้องปลูกฝังตั้งแต่ที่บ้าน ให้รักษาความสะอาดทั้งของตัวเอง และส่วนรวม ไม่ใช่รักษาแต่ความสะอาดของตัวเอง

เด็กป.6 ยังนิสัยเลวอยู่เลย ต่อไปเรากะจะให้คนทิ้งขยะไม่เป็นที่ คาบขยะไปทิ้ง แล้วก็เทขยะให้ห้องสมุดทันที ไม่งั้นก็ไม่รู้สึกสักที ว่าที่ทำอยู่้มันคือความเห็นแก่ตัว (อาจจะเพราะว่าเราเคยไปเพาะเลี้ยงเนื้อเยื่อมั๊ง หลายครั้งเราประสาทแดกมาก ๆ กับอะไรเน่า ๆ ที่ทำงาน น้ำก็ไม่ค่อยไหล เหมือนบ่นนอกเรื่องเยอะว่ะ ทำไงได้ มันเครียดนะ ไม่เหมือนคนกทม.หรอก น้ำประปาไหลตลอด ไฟฟ้าติดตลอด ของดี ๆ ไปอยู่ที่ กทม.หมด ไม่เคยต้องลำบาก)

บ่น ๆ ไปเนี่ย ไม่เกี่ยวกับพัดลมเท่าไรแล้ว โทษที เล่าไปแล้วมันอดไม่ได้

โทษที ที่ดี ๆ ยังมีอีกเยอะ วันนี้มาเคลียร์ที่อยากเขียนเลย

อยากให้มีลำดับที่ 4) บอร์ดสำเร็จรูปติดตั้งง่าย ๆ ราคาถูก ๆ ขาตั้งแขวนผนัง ใช้แขวนฟิวเจอร์บอร์ดหรือกระดานอื่น ๆ แบบทน ๆ และวิธีแต่งbg บอร์ด แบบอยู่นาน ๆ ซ่อมง่าย ๆ เปเปอร์มาเช่ทำไง อะไรทำนองนี้ ก็บอกไม่ถูก คือจะบอกว่าทุกวันนี้แต่งบอร์ดลำบาก เพราะของของที่ทำงานที่มีอยู่ มันเอื้อให้ลำบาก (ใช้คำถูกป่าวเนี่ย - มันทำให้ต้องลำบาก) คือมันต้องใช้เป็นพวกเทปกาวอ่ะ เทปโฟม มันเปลือง แต่เราก็คิดไม่ออก เพราะงานอื่นก็มี พอดีเป็นคนอยากลดโลกร้อนไง แต่คิดไม่ออก เอาเหอะ ไว้คิดอีกที แต่ตอนนี้คิดไม่ออก

อยากให้มีลำดับที่ 5) อยากให้มีเสื้อผ้า เครื่องใช้ หรืออะไรก็ตาม ที่ลายแบบทำนองนี้ เยอะ ๆ ราคาถูก ๆ ดี ๆ คือตัวอย่างนี้ที่เรามีคือ เสื้อ ซื้อที่ร้านอะไรไม่แน่ใจ ที่เซนทรัลตั้งแต่อยู่มัธยม จำราคาไม่ได้ แต่เหมือนก็ไม่ได้ถูกนัก ไม่แน่ใจว่าร้านคิกคูย่าหรือเปล่า คือเป็นเซนทรัลบางนาชั้นบน ๆ แถบ ๆ ด้านนอก ไม่ใช่ตัวห้าง เสื้อนี้เราชอบลายมาก ๆ ลายมันเยอะ และเด่น เพราะเสื้อสีน้ำเงินเข้ม ตอนที่ซื้อคิดว่าบ๊องมาก เพราะตั้งแต่เด็ก เราไม่ชอบเสื้อยืด ไม่ชอบใส่เสื้อยืดเป็นเสื้อนอก แต่เรากลับชอบเสื้อตัวนี้มาก และก็ยังใส่ได้อยู่ (เพราะว่าน้ำหนักลดลงอย่างต่อเนื่อง)

ขออนุญาต ต้องคลิกไปดูนะ เพราะดันแปะภาพไว้ที่ทวิตพิก มันเอมเบตไม่ได้อ่ะ
http://twitpic.com/ra2t6
http://twitpic.com/ra2zm

http://twitpic.com/ra37j
ปกติ เราไม่ได้ชอบภาษาญี่ปุ่น เรารู้จักแต่ ให้ (ไฮ) กับ เซมากูเตะ นอกนั้นไม่รู้จัก

แต่เรารู้จักศัพท์ภาษาญี่ปุ่นมากขึ้น จากเสื้อตัวนี้

hito แปลว่า people

panya แปลว่า อาชีพทำขนมปัง (คนทำเบเกอรี่เหรอ?)

เราว่ามันเป็นสื่อการเรียนที่น่ารักดีนะ

ถ้าดู แล้วจำ ก็ทำให้รู้ไปโดยปริยาย

ดีกว่าเสื้อที่เขียนแนว "อย่ามายุ่งกับกู"

"คนใส่สวย"

"หล่อเลือกได้"

"เมียมาคุม"

ฯลฯ

มันไม่สร้างสรรค์ในเรื่องของการเสริมการเรียนรู้เท่าไร

แถมเราว่า อย่างลาย "อย่ามายุ่งกับกู" เนี่ย

เราว่าคนจะยิ่งยุ่ง เพราะว่าคนน่ะ ยิ่งห้ามเหมือนยิ่งยุ

เหมือนมันท้าทายยังไงบอกไม่ถูก

คนสมัยนี้ตีกันง่ายมากเลยนะ

เด็กผู้หญิงที่โรงเรียน ไปทำอีท่าไหนไม่รู้

เด็กผู้หญิงโรงเรียนใกล้ ๆ เดินเข้ามาท้าตบถึงในโีรงเรียนเลย

แนวมองหน้าหาเรื่องหรือเปล่าไม่รู้

เราว่า สังคมมันท่าจะเสื่อมทรามลงมากเลยอ่ะ

ไม่รู้จะเกี่ยวกับเสื้อหรือเปล่า แต่ก็ใส่้เสื้อที่มันไม่สร้างศัตรูดีกว่า

เราชอบเสื้อตัวนี้ มากเลยนะ

เวลาเจอเด็ก เด็กก็จะมอง คงชอบสีไง

มันกระตุ้นให้เขาได้เกิดการเรียนรู้ในหลาย ๆ ด้าน

(คือแนะนำว่าผู้ใหญ่ควรใส่ ไม่ต้องซื้อให้เด็กใส่ก็ได้ เพราะคนใส่จะมองไม่เห็นลาย ก๊าก...)

มีลาย ก-ฮ

A-Z
สระ
สูตรคูณ
สูตรคำนวณต่าง ๆ ทางวิทย์ (ฟิสิกส์ เคมี ชีวะ) ทางคณิต
โจทย์โอเน็ต ก๊าก...

หามาทำแบบซะ เราว่าสร้างสรรค์กว่า และมีประโยชน์ต่อสติปัญญาด้วย

เฮ้ยต้องพักรอบแรกไว้ที่เรื่องนี้ก่อนนะ ถ้าเย็นไม่เหนื่อยเกินไปที่จะพิมพ์ จะมาคิดแล้วพิมพ์ให้อีก มีอีกหลายเรื่องเลย พอดีต้องไปเยี่ยมหลาน ซึ่งแม่มันยังไม่เคยทักเราสักคำ ทั้งที่มีศักดิ์เป็นน้องสะใภ้ เราก็ไม่รู้ว่าทำไมเราถึงสมควรจะต้องไปเยี่ยม ?! แต่เอาเหอะ อะไรทำแล้วไม่ได้เดือดร้อนอะไร ก็ทำ ๆ ไป

ให้ระบายสี ก็ฝึกได้หลายอย่าง

ความอดทน ความตั้งใจ สมาธิ

แต่ที่สำคัญที่สุดคือต้องไม่ลืมมีตัวอย่างที่ดี (คิดว่าดี)

เราสอนเด็กไป เราก็ทำงานแบบที่สั่งเด็กไปพร้อมกับเด็กด้วย

วันนี้เราคุม ปอสามทับหนึ่งแทนพี่ปอ ทั้งวัน

ได้สอนคาบศิลปะ ซึ่งเราชอบมาก ก๊าก...

วันนี้เราสอนการตัดเส้นกับการแรเงา

โอเคไม่ได้ดีโด่เด่ แต่ก็เป็นการเปิดโลกศิลปะให้กับเด็กปอสามได้อีกขั้น

ลองดูฮา ๆ

เออ

แถมของเก่า

และแถมวิธีการตรวจงานเราวิชาเตรียมสอบ