วันอาทิตย์ที่ 11 เมษายน พ.ศ. 2553

มาเตือนเรื่องพฤติกรรมการเลียนแบบของเด็ก



เขตปลอดทุกสีเสื้อ ที่คนในสีเสื้อนั้น ๆ ใช้กฎหมู่มาอยู่เหนือกฎหมาย
(รูปนี้คือ รูปเอ็มที่เราทำเองแหละ ทำเพราะหดหู่ที่พาหนะต่าง ๆ หยุดวิ่ง)
----------

พอดีเราแก้หน้าตาบล็อกนี้อยู่
(เพราะหงุดหงิด บ้า เลยหาอะไรทำ สีที่ออกมา จงใจ
แต่ความหมายไม่ลึก ความหมายของเราคือ
สีก็คือสี อย่าทำให้เป็นสัญลักษณ์ ไม่งั้นมันจะเลวร้าย)
แก้ที่นี่อยู่ ก็เลยเขียนที่นี่ซะเลย
...........................

เด็กเลียนแบบผู้ใหญ่ได้หมดนะคะ

ถ้าตอนนี้พ่อแม่ท่านไหนกำลังบ้าการเมืองมาก โปรดระวังด้วย
เพราะลูกของท่านอาจจะซึมซับพฤติกรรมของท่านไป
และอาจซึมซับไปแบบไม่มีวิจารณญาณ
ทำให้กลายเป็นคน... (แบบในทีวี :
เฉพาะพวกที่เป็นปัญหา สร้างความเดือดร้อนไปทั่ว อยู่ในขณะนี้)

จริง ๆ เรื่องแบบนี้มีนักวิชาการมากมายเขาก็มาเตือนตั้งแต่ตอน
เสื้อเหลืองแล้ว
แต่ไม่รู้จะรู้กันหรือไม่

อันนี้เกิดขึ้นวันนี้
จริง ๆ มีหลายเรื่อง เดี๋ยวเล่าสักสองเรื่องแล้วกัน พอดีเราง่วงแล้ว

เรายอมรับเอง ว่าเรายังไม่สามารถทำตาม
ได้

ทำไม่ได้

เรายังคงมีข้อความที่เขียนแบบหยาบคาย ดุเดือด บ่นด่า
อยู่เพียบ

แต่เราไม่ได้พูดด้วยเสียง เราเขียนเพราะอยากแสดงอารมณ์ไง
พูดน่ะ น้ำเสียงมันออกอยู่แล้ว ไม่ต้องใช้คำหยาบก็รู้ว่าอารมณ์ไหน
ดังนั้น ถึงเราจะโกรธเกลียดชังแ่ค่ไหน เราก็ไม่เคยเอาคำหยาบ
พ่นใส่หน้าใคร

วันนี้เราหงุดหงิดไอ้พวกเสื้อแดง
เราเลยเอาไปตั้งชื่อเอ็ม
ขอปิดบังชื่อบางส่วนเพราะหยาบคายมาก...
ชื่อคือ
"ไม่อยากเชื่อว่าเสื้อแดงจะ---ได้ถึงเพียงนี้ ---สำคัญกว่า---มากจนพวก---ทำลายบ้านเกิดเมืองนอนเลยเชียว พระเจ้า ฝนจงตก ตกแรง ๆ"
เราใส่เป็นชื่อเอ็มชั้นบน

ชั้นล่าง
"---ไม่เสื้อสีไหน แต่เสื้อแดง แสดงความ---กว่าทุกสีที่---เห็น ---------------------------"
(แปลความได้ว่า ดิฉันไม่ได้อยู่สีไหนทั้งสิ้น ตอนนี้เดือดร้อนกันเหลือเกิน ดราม่าสุด ๆ)

และไม่ได้ชวนใครทะเลาะ
ก็คนมันเบื่อหน่าย ก็เอาไปตั้ง

บางอันไม่หยาบหรอก แต่ตัดออก เพราะป่วยการ เดี๋ยวคนไม่เห็นด้วยจะมีน้ำโหอีก เบื่อ

อยู่ดี ๆ ลูกศิษย์ที่โรงเรียน (คนนี้พื้นฐานแย่ เพื่อนมันยังไม่คบเลย โกหกเก่งมาก แต่เราก็ถือว่าเป็นลูกศิษย์ แอดมาก็รับแอดไป ก็เฉย ๆ ไม่ได้อะไร)
มันพิมพ์ข้อความมาอย่างนี้
"มึงนั่นแหละโคตรเหี้ย รัฐบาลของมึงโกงกินไปเท่าไรมึงยังว่ามันดีอีกหรือ"

(สีนี้เลย พลัสมันเก็บคำสนทนาไว้)
สะอึกไหม (นี่เด็กผู้หญิงนะ "เด็กผู้หญิง จบ ป.6 หมาด ๆ")

เรานะสะอึก ไปสามวิ
แล้วตอบไปว่า
"ไม่รู้ อย่าพูดดีกว่า ครูไม่คิดว่าเธอจะมาใส่กับครู
ถ้าทนไม่ได้ บล็อกดีลีทได้เลย
ครูไม่คิดว่าครูรู้มากกว่าเธอ
แต่ครูพูดจากความเดือดร้อนที่เกิดขึ้นจริง"

แล้วมันก็ออกไป บล็อกดีลีทหรือไม่ เราไม่ใส่ใจ

แต่เรารู้สึกว่า ประสบการณ์อันน้อยนิด + การซึมซับสิ่งแวดล้อม
ทำให้คนที่เห็นต่าง
แสดงความเกลียดชังออกมาได้ถึงเพียงนี้

เราไม่คิดว่าเด็กพวกนี้จะมาเคารพนบไหว้เราหรอก
แต่ก็ไม่คิดว่า จะขึ้นมึง ใส่เรา (เพราะเราไม่เคยพูดหยาบกับเด็ก โดยเฉพาะกับคนนี้ เพราะไม่สนิทอยู่เป็นทุนเดิมด้วย)

ถ้าคนมีการศึกษา อ่านดูจะรู้ว่า เด็กก็คือเด็ก
ความจริงก็คือ รัฐบาลไหนก็โกงกินทั้งนั้น แม้แต่รัฐบาลที่มันชอบ โกงหนักกว่าด้วย
แต่ความที่ไม่เปิดรับข่าวสาร ไม่ได้สนใจอะไรเลย (เด็กคนนี้ สอบตกอังกฤษ และ เลข เท่าที่เรารู้จากครูเขา ยังไม่ได้มาซ่อมด้วยซ้ำ ยังไม่ซ่อมน่าจะไม่ให้จบนะ ยังไงไม่แน่ใจ หรืออาจซ่อมแล้ว หรือโรงเรียนปล่อยจบหมด แต่ขอบอกหนังสือหนังหามันไม่เรียน หนังสือยืมเรียนหายหมด ยกเว้นภาษาอังกฤษของครูประจำชั้น เพราะถ้าหาย ท่าทางงานจะเข้ามันแน่) แต่มันกลับกล้ามาเถียงแทนคนชั่ว ๆ คนนึง ช่างกล้ามาก!

น่าสงสารประเทศชาติบ้านเมืองนะคะ

บทเรียนวันนี้ ทำให้เรารู้ว่า เราไม่ควรเขียนชื่อเอ็มแบบนี้อีก
เพราะไม่ใช่เรากลัวใครด่า
แต่เพราะเราคิดว่า เราอาจกำลังเป็นแบบอย่างที่เลวอยู่ก็เป็นได้
หากมีใครซึมซับ โดยขาดวิจารณญาณ มันก็จะทำให้เราบาปซะเปล่า ๆ

ดังนั้นผู้ปกครองโปรดมีวิจารณญาณ
ลูกหลานของท่าน คืออนาคตของชาติ
อย่าให้เขาเติบโตมาเป็นแบบปัจจุบัน
ที่โตแต่ตัว แต่ความคิดอ่าน สติสัมปชัญญะไม่ได้โตขึ้นด้วยเลย
ไม่ต้องมองไกล เรานี่ไง ก็เป็น
เราก็โง่เหมือนกัน

เอาอีกกรณี (จะจบแล้ว เบื่อจะเล่า)
เรื่องนี้แหละ
การเมือง
สีเสื้อ
ตอนนั้นยังไม่ปิดเทอม (แต่เด็ก ป.6 สอบเสร็จแล้ว)
ต้องเท้าความก่อนว่า นักเรียนจะเห็นเราเป็นครูใจดีที่สุดในโรงเรียน
เพราะเราไม่ด่า ไม่ตี ให้ของเล่นเล่น (แต่เป็นแบบสร้างสรรค์)
(ไม่ได้รักเด็ก แต่เรามีเหตุมีผล
ตีด่ามันช่วยให้เขาเข้าใจความผิดของตัวเองไหมล่ะ
เรามีวิธีของเราแล้วกัน)
แต่มีอยู่วันหนึ่ง
ขณะที่ทุกคนกำลังมีความสุข สนุกสนานกับการเล่นเกม
(มีแต่เด็ก ป.6 ทั้งหญิงชายปนกันสิบกว่าคน)
ในห้องสมุด เรานั่งดูเด็กเล่นบิงโกในแนวตั้ง
เด็กอีกกลุ่มเล่นโดมิโน่
จู่ ๆ ใครถามเรื่องการเมืองขึ้นมาไม่รู้
(ถามแบบกลาง ๆ ไม่ได้เลือกข้าง)
แล้วบังเอิญมีลูกหลานเสื้อแดงอยู่ในห้อง
มันเถียง มันโวยวาย ว่าฝ่ายมันดี มันถูก มันงู้นงี้งั๊น
เราไม่เห็นด้วย (เราไม่เอากฎหมู่ทุกประการ)
จึงบอกให้มันเงียบ ไม่พูดการเมือง
มันไม่เงียบ
แถมยืนขึ้น (จากนั่งที่ืพื้น เพราะมันอยู่กลุ่มโดมิโน่)
เรานั่งเก้าอี้ (กลุ่มเล่นบิงโกนั่งเก้าอี้กัน)
มันจ้องหน้าเรา ท้าทายมาก
เราเดือดมาก เพราะถึงไม่คิดว่าเราเป็นครู
เราก็ถือว่าเราโตกว่ามัน มันมีสิทธิ์อะไร ถึงมาเถียงเราฉอด ๆ
ทั้ง ๆ ที่คนอื่นเขาก็อยู่กันดี ๆ (เด็กส่วนใหญ่เขาเป็นกลางกัน)
เราก็เลยยืนบ้าง พร้อมกับเอานิ้วชี้หน้ามัน
แล้วไล่ตะเพิดมันออกนอกห้องสมุดไปเลย
เพราะสิทธิ์ขาดอยู่ที่เรา
มันก็ยัวะ แต่ก็ออก (ยังดีที่ออก ขอบอกเลย เด็กคนนี้น่ะ
เราดูออกแต่แรกแล้วว่ามันชอบเรา ชอบแบบ ชอบมาแกล้ง
ไปต่อยกันกระดุมเสื้อขาด แล้วให้เราเย็บให้ มาหลายรอบ
แต่ตั้งแต่ด่ามันเรื่องการเมือง มันไม่ไหว้ ไม่เคารพ พูดคุย
กับเราอีกเลย ทั้งที่เราก็เฉย ๆ)
เออ มันหาว่าเราเป็นเสื้อเหลืองด้วย
(ทุกวันนี้ก็มีคนหาว่าเราเป็นเสื้อสีชมพู ซึ่งเสื้อสีชมพูก็ถูกหาว่า
เป็นเสื้อสีเหลืองที่เปลี่ยนสีเสื้อมาเป็นชมพู ถามจริง ต่อไป
เราจะหาเสื้อใส่ได้ไหม หรือต้องใส่เสื้อดำไว้อาลัยให้ประเทศชาติ)
แต่เราชัดเจนในตัวเราเองอยู่แล้ว (เราไม่เคยสอนการเมืองให้เด็กเลือกข้าง
เราสอนเด็กว่า ขอให้รับข่าวทุกแง่ทุกมุม ทุกสื่อ และอย่าเชื่อทันที
ให้รับไว้ เป็นข้อมูล เอาไว้พิจารณาหาความ ที่เป็นเท็จน้อยที่สุด ค่อยจดจำไป
ทุกสิ่งทุกอย่างในโลกนี้ ล้วนผ่านการบิดเบือนมาแล้วทั้งสิ้น
ดังนั้นไม่ต้องปักใจเชื่ออะไร มีหน้าที่ทำอะไรทำไป ตอนนี้ก็ตั้งใจเรียนไป)
เรารู้ดีว่าเราเกลียดกฎหมู่ (ที่มาทำผิดกฎหมาย)
ดังนั้นเราคงไม่อยู่เป็นฝ่ายไหนทั้งสิ้น
อย่างน้อย เราก็ไม่เคยทำให้ประเทศชาติเดือดร้อน

ยังเล่าไม่จบว่า หลังจากเราไล่เด็กคนนั้นออกไป
ห้องสมุดเงียบมาก
พอเรามองหน้าเด็กคนนึง
เด็กคนนั้นบอกกับเราว่า
"ครูแอมน่ากลัวมาก ผมกลัวครูแอม ผมไม่อยากให้ครูเป็นแบบเมื่อกี้"
เด็กหลายคนมีปฏิกิริยา กับ อาการจิตหลุดของเรา
เราก็ไม่อยากแสดงแบบนั้นหรอก
แต่เมื่อพูดดี ๆ ไม่เชื่อฟัง ก็ต้องเป็นแบบนี้แหละ
เพราะเราก็ไม่สามารถทนฟัง อะไรที่มัน "เวอร์ และบิดเบือนอย่างชัดเจน" แบบนั้นได้

แต่จะพยายาม ไม่เป็นงั้นแล้ว
ถ้าต่อไปมีอีก จะแบน ไม่ให้เข้าห้องสมุด เพราะอย่างน้อยห้องสมุดก็ไม่ใช่ที่โวยวายเลือกข้าง
จริงไหม?

นี่แค่สองเคสนะ เห็นหรือยัง ว่าการเมืองที่เลวร้าย
(ที่จริง ๆ มันคงสะสมมาหลายชั่วอายุคนแล้ว
แต่มาเลวร้ายมากในยุคนี้ เพราะมีนักโฆษณาชวนเชื่อตัวยงเป็นแกนนำ)
ทำลายสิ่งดี ๆ ในประเทศนี้ไปหมดแล้ว
แม้แต่อนาคตของชาติ
หากยังไม่ได้รับรู้จากทุกด้านทุกมุม และใจแคบแบบนี้
ต่อไป ประเทศไทยของเราจะเป็นอย่างไร

เฮ้อ... เศร้าใจ
แต่อย่างน้อยเราตั้งใจว่าจะไม่เขียนคำหยาบคายแล้วจริง ๆ
เพราะว่าเราไม่อยากจะเป็นตัวอย่างที่เลว ให้ใครจดจำไปทำตาม

ปล.ล่างสุุดของบล็อก มีแบบสำรวจนะคะ ใครมีความเห็น ก็ทำได้เลยค่ะ
เพื่อให้เรานำไปปรับปรุงบล็อกนี้ ให้มีสาระตรงใจท่าน (ถ้าเราสามารถทำได้)
ขอความเมตตา อย่าเขียนเรื่องการเมืองนะคะ
ที่นี่ มีไว้แชร์เรื่องการศึกษาและอื่น ๆ ที่เป็นเรื่องที่เปลี่ยนแปลงได้อ่ะค่ะ
(การเมืองไทยคงเปลี่ยนแปลงยากค่ะ เราหวังว่าเราคงเข้าใจผิดนะ)

โปรดช่วยกันแผ่เมตตาให้ประเทศไทย
เนี่ยจะไปนอนแล้ว ว่าจะแผ่สัก 100 จบ
(ไม่รู้จะไหวไหม เคยแผ่เยอะ ๆ แบบนี้นานแล้ว
ครั้งนั้น คืนละ 10 จบ รู้สึกดีมาก ๆ อย่างน้อยก็สบายใจ
ตอนนั้นปัญหามันไม่ใหญ่ขนาดนี้)
เฮ้ย ตีสามแล้ว คืนนี้สิบจบก่อนแล้วกัน

ถ้าคุณรักประเทศไทย ได้โปรดอย่าสร้างปัญหาเพิ่มค่ะ

วันอาทิตย์ที่ 4 เมษายน พ.ศ. 2553

สำหรับคนชอบวาดรูป (เฉพาะคนที่ยังไม่เก่งนะ)

แก้ไข ใช้ว่า สำหรับคนอยากฝึกวาดรูปการ์ตูนง่าย ๆ แทน จะดีกว่า

พอดี เข้าไปเหล่ ๆ เว็บของครูมัธยม ของเรา
ก็เจอหลายท่าน ที่ตรงตามหลักการออกแบบ (แบบที่เราอุตส่าห์ไปเรียนจบมา)

แต่หลายท่าน ก็ไม่ตรง แต่ก็ถ้าทำเอง เราถือว่าดีมากแล้ว

ที่ตรง ๆ แต่ไปจ้างทำ เราว่า ก็ไม่น่าภาคภูมิใจนักหรอก

ไม่รู้นะ เราชอบให้คนทำอะไรเป็นด้วยตัวเองมากกว่า

เราจึงเทิดทูนคนที่รักการสอน ชอบสอน ชอบให้ความรู้คนอื่น
(โดยเฉพาะสอนฟรี)
เพราะถ้าหากอยากให้คนอื่นอยู่รอด ก็ต้องสอนให้เขารู้

ไม่ใช่ว่า สอนก็ไม่สอน แถมยังชอบคอยมากะเกณฑ์ หรือมาทำให้
ไม่ก็มาบังคับนู่นนี่ ให้เป็นไปดั่งใจตลอดเวลา
กำกับตลอดเวลา บ้าตายกันพอดี

อ่ะ
ก็หมั่นทำอะไรให้เป็นด้วยตนเองแล้วกัน

บ่นมานาน เอานี่ไปเลย
ไม่รู้เขาจะเอาออกวันไหนนะ
และไม่รู้ว่าที่อื่นมีงี้หรือเปล่า แต่คิดว่ามี (แต่เราขี้เกียจหา)

แบบฝึกทักษะเรื่องการวาดการ์ตูน
ของ คุณครูพิสิษฐ เลี้ยงอนันต์ (ตอนนั้นเราเรียกว่าอาจารย์พิสิษฐ สอนตอน ม.1)

ลองกดดู มีไม่กี่สิบหน้า
ลองเอาไปฝึกวาดดูนะ
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

คลังข้อมูล

บทความที่ได้รับความนิยม