ฝากถึงแคชเชียร์หรือคนเก็บเงินที่ต้องส่งของให้ลูกค้า

ฝากถึงเลย
วันนี้ไปสอยดาวที่ อ.บางบ่อ สมุทรปราการ งานหลวงพ่อปาน ไปมาแทบทุกปีแล้ว
ตอนเราจ่ายเงินค่าคูปอง (คูปองใบละ 20 บาท แม่ให้มา 100 บาท แปลว่าเราต้องได้คูปอง 5 ใบ)
เรายื่นเงินให้คนขายคูปอง (เป็นผู้ชายมีอายุ แต่ไม่น่าเป็นอัลไซเมอร์นะ) ไปแล้ว แล้วต่อจากนั้นเขาก็หยิบคูปอง 5 ใบ แต่กลับส่งให้เด็กผู้ชายอายุประมาณ 7 - 8 ขวบ ที่ยืนอยู่หน้าเราแทน (ขอโทษนะ หน้าตาไอ้เด็กนั่นไม่ใช่เผ่าพันธุ์เดียวกับเราเลย และที่สำคัญพ่อแม่เด็กก็ยืนอยู่ใกล้ ๆ เด็ก) เราค่อนข้างมั่นใจว่าเขาเข้าใจผิด ในเมื่อเขาเพิ่งรับเงินจากเราไป 100 บาท แล้วใยหยิบคูปองให้เด็กที่อยู่หน้าเราแทน บ้าป่าว (คือคนขายคูปองเนี่ย แม่เรารู้จักเขาด้วยนะ เพราะ ประมาณ 20 นาทีที่แล้ว เราเพิ่งยกมือไหว้เขา แม่บอกให้ไหว้ จริง ๆ ไม่อยากไหว้นักหรอก ลึก ๆ เราเป็นคนมือแข็ง ไร้สัมมาคารวะ ณ ตอนนั้น เรานึกด่า"ในใจ"ไปแล้ว ว่า "คุณเป็นผู้ใหญ่ซะเปล่า ทำไมใช้สมองน้อยจัง ใครจ่ายเงิน ก็ต้องส่งคูปองให้คนนั้นดิวะ แม่ง!!!")
ในวินาทีนั้น เราเห็นคนขายคูปองเขาไม่หยิบคูปองให้เราแน่ ๆ (เราคิดว่า เขาคงเข้าใจว่าไอ้เด็กบ้าที่ยืนหน้าเรา มันมากับเรา -เออ เด็กมันยื่นมือไปรับคูปองเลยด้วยนะ- ) เราจึงแย่งคูปองจากมือเด็กเลย (ไม่สนใจอ่ะ ถ้ามีเรื่องก็มีแน่ วันนี้กูมาทำบุญก็จริง แต่ขอตบเด็กหน่อยเหอะ ไม่งั้นก็ได้ตบคนขายคูปองก็ได้ ไมหมาแบบนี้)

"จำไว้นะคะ แคชเชียร์ คนขาย หรืออะไรก็ตามที่มีหน้าที่รับเงินแล้วส่งของให้ลุกค้า รับเงินจากคนไหน ก็จงส่งของให้กับคนนั้น เท่านั้น อย่าเอาของไปส่งให้คนอื่น ถึงเขาจะทำเหมือนให้คนอื่นรับของแทน ก็ต้องชัดเจนด้วยการที่เขาพูดออกมาเลย เช่น 'ส่งให้ลูกพี่ถือเลยค่ะ ให้เขาถือเอง' อะไรทำนองนี้ ไม่ใช่จินตนาการไปเอง ว่าเขาให้คนอื่นรับแทน"

แล้วทีหลังเราจะจำไว้ ว่าถ้าเรามีใครมากั้นหน้าเรากับคนขาย เราจะรอให้มันไสหัวไปก่อน ก่อนที่จะยื่นเงินให้คนขาย
(ตอนเข้าค่ายลูกเสือเนตรนารี สมัย ป.5 เคยมีอีกรุ่นพี่บ้าหน้าด้านคนหนึ่ง มาขี้ตู่เอาถุงเท้าของเรา เพียงเพราะเราเอาถุงเท้าออกมาวางไว้ และไม่ได้รีบใส่ทันที จนครูต้องตัดสินโดยการให้เอซังพี่สาวเราถอดถุงเท้าออกมา แล้วดูว่ายี่ห้อเดียวกัน ถึงคืนถุงเท้าให้เรา - คนก็แม่งหน้าด้านว่ะ หน้าด้านมาก ๆ ตั้งแต่นั้น เราปักด้ายสี ๆ ที่ถุงเท้ามาตลอด จะได้ไม่มีอีหน้าด้านหน้าไหนมาตู่ของเราไปอีก **********จำไว้นะ ใครแย่งของกู มึงต้องตาย!!! - ออกแนวอาฆาต พยาบาท นะ แต่เราไม่ยอมจริง ๆ ไม่มีคนปกติที่ไหน เขาทำนิสัยเหี้ย ๆ แบบนี้หรอกนะคะ ดังนั้นอย่าขี้ตู่ อย่าหน้าด้านจะเอาในสิ่งที่ไม่ใช่ของคุณ เพราะถ้าทำ เชื่อว่าสักวันของนั้นก็จะต้องหลุดลอยหายไปอยู่ดี เพราะ อย่างไรซะ มันก็ไม่ใช่ของคุณตั้งแต่แรกอยู่แล้ว เราไม่ได้ยึดมั่นถือมั่นนะเว้ย แต่พอดีเราก็ไม่ใช่แม่พระเหมือนกัน ที่จะยอมให้คนมาเอาเปรียบ มาทำเลวต่อหน้าเลยเช่นนี้ คงทนไม่ได้หรอก บ้านเมืองก็มีขื่มีแป อย่างมากก็ให้ตำรวจมาตัดสิน)

พ่อแม่เด็ก หัดสั่งสอนและดูแลลูกบ้าง เข้าใจว่าไอ้เด็กบ้ามันอาจไม่มีเจตนาเอาไปหรอก (บางที เด็กก็ทึ่มซะ เอาแม่งหมด ของใครไม่สน ฉวยได้-ฉวยดี) ยังไงต้องดูแลด้วย ถ้าปล่อยปละละเลย ไม่สั่งไม่สอน ต่อไปมันจะฉวยจะหยิบอะไรอีกก็ไม่รู้ โตขึ้นอาจจะกลายเป็นคนสันดานไม่ดี (ชั่วช้าเลวทรามหรืออะไรก็ว่าไป) เมื่อนั้นแหละ ชาวบ้านชาวช่องเขาจะตามมาถอนหงอกพ่อแม่ว่า ไม่รู้จักสั่งสอน (หรือที่ได้ยินเรียกกันบ่อย ๆ ว่า "อีลูก พ่อแม่ไม่สั่งสอน")

วันนี้บ่นแค่นี้แหละ
อยากมาเตือน พ่อค้าแม่ขาย แคชเชียร์ หรืออะไรก็ว่าไป ที่ต้องมีการแลกเปลี่ยนสิ่งของกันอ่ะ จงให้กับคนที่ให้เท่านั้น

ปล. สองปีซ้อนแล้วนะ ที่เราได้เซียมซีของหลวงพ่อปานเบอร์ 15 แปลกดี แต่ชอบ เพราะคำทำนายดีมาก ชอบมาก อ่านแล้วมีกำลังใจ
(ก่อนหน้านี้ สมัยเราเรียน ป.ตรี ช่วง ปี 3 - 4 เราเคยเซียมซีได้เบอร์ 4 มาตลอด ทุกวัดที่ไป ได้เบอร์ 4 ตลอด ติด ๆ กัน น่าจะใกล้ ๆ ถึง 10 ใบ ภายในช่วงเวลาสองปี แปลกดีนะ)
ใครจะเอาไปตีหวยก็ตามสบาย แต่เชื่อว่าไม่ออกหรอก 15 อ่ะ
แต่ออกมาได้ไง 00 ท่าจะบ้า!!! ก๊าก.... ใกล้หวยออกอีกแล้วสิ อยากถูกหวยว่ะ (แต่ไม่ได้ซื้ออ่ะ) อยากได้เงินไปซื้อที่ทำสวน อยากได้รถด้วย จะขับไปทำงาน (ใกล้ก็จริง แต่ก็อดห่วงตัวเองไม่ได้ เกิดเป็นผู้หญิงน่ารัก ต้องคอยระวังภัยรอบตัว - อ้วก ๆ ๆ ๆ ๆ ภาวนาขอให้คนมองเห็นว่าอัปลักษณ์ ล่ำบึ๊ก แมนสุด ๆ หรือถึก ๆ อะไรก็ว่าไป จะำได้ไม่ต้องมายุ่ง ขอให้เห็นเราเป็นยักษ์เป็นมารเป็นปีศาจปลาหมึกบ้าได้ยิ่งดี แต่อย่างน้อยขอให้น่ารักในสายตาเด็ก ๆ ที่เราสอนก็พอแล้ว ก๊าก...)
ปล2. เล่าให้ฟังว่า เราไปโพสต์ที่กูรู ว่าเราอยากส่งไปรษณีย์ เพื่อบริจาคแมกกาซีน ซึ่งก็ไม่มีใครตอบทางกูรู (มีตอบ แต่ไม่ตรงจุดประสงค์อ่ะ) แต่มีคุณครู (สมาชิกกูรู) ส่งอีเมลมาตามคำเชิญ เราจึงส่งหนังสือส่วนหนึ่งไปให้ที่ โรงเรียนตามที่ท่านบอกแล้วเมื่อวันก่อน เดี๋ยวถ้าจัดอีกจะส่งไปอีก ใครอยากได้จะเมลมาบอกก็ได้ ถ้าโอกาสมี เงินมี จะจัดส่งไปให้ แต่ที่ตลกก็คือ เรามี FHM 4 เล่ม และ แมกซิม 1 เล่ม (ซื้อนานแล้ว อ่านไปงั้นแหละ อยากรู้ว่าผู้ชายเขาชอบอ่านอะไรกัน) เรากะจะให้คนที่อยากได้ ซึ่งก็ไม่รู้ว่าใคร??? จริง ๆ ก็คิดอยู่ว่าจะให้ใครดี พอดีรู้จักไอ้พวกที่ดูหื่น ๆ หลายคนอยู่ เพื่อน ๆ พี่ ๆ น้อง ๆ กันแหละ (คืออยากจะเอาไปให้พ้น ๆ บ้าน เกะกะ) แล้วพอดีเกิดนึกถึงสุดที่รัก ซึ่งเราก็มีที่อยู่ของเขาด้วยแหละ เอิ๊ก ๆ (หาได้จากในหนังสือรุ่นของป้าเอซัง) แต่เกรงว่า ถ้าส่งไปแล้ว คุณพ่อหรือคุณแม่เปิดกล่องดูเห็น5เล่มนี้ แล้วจะเข้าใจว่าสุดที่รักสั่งหนังสือโป๊มาอ่าน ก๊าก... เลยเก็บไว้ก่อนแล้วกัน ถ้าวันไหนเจอกันแล้วรู้ว่าอยากอ่าน ค่อยให้ แต่ถ้าไม่อยากอ่าน (หรือซื้ออ่านตลอดอยู่แล้ว ก๊าก...) เมื่อนั้นจะเอาอีห้าเล่มนี้ชั่งกิโลขายทิ้งไปเลย (ล่าสุด เรากำลังจะเอา POP ที่ตามสมัยเรียน ม.ต้นถึงม.ปลายนิด ๆ ไปชั่งกิโลแล้วนะ ถ้ารถมาเมื่อไรจะขายเลยทันที เพราะไม่รู้จะบริจาคที่ไหน และมันมีกลิ่นชื้นแบบปลวกขึ้น หึ่งมาก คงไม่มีใครอยากหยิบอ่านแล้วแหละ) ทุกวันนี้เราแทบไม่ซื้ออะไรเข้าบ้านเลย เหนื่อยตอนหาที่บริจาค (เพราะนานวัน ของมันก็มากขึ้น ปลวกเอย ฝุ่นเอย เห็นแล้วเหนื่อย) เอบอกว่า คงมีแต่แอมแหละ ที่บ้าส่งไปรษณีย์ตั้งสองสามร้อยบาทเพื่อบริจาคของ (เออ เราคงจะบ้าจริง ๆ แต่เราอยากให้หนังสือกับคนที่อยากได้ เราไม่เคยให้ของกับคนที่ไม่ได้ขอ ไม่อยากได้ เพราะเขาจะไม่เห็นคุณค่าของสิ่งที่เขาได้รับไป)

เข็มกลัดติดกระเป๋า ป.ตรีของเราเอง น่ารักไหม ขึ้นก็หมูจบก็หมู เรียงมางี้ ก็ไม่รู้เหมือนกันตอนนั้นคิดอะไร สงสัยเราชอบกินหมู ก๊าก...