เจเขี่ย เจอยู่ที่ใจ และฝากไว้

ไม่มีไร นึกออกเลยมาเล่า

ตอนนี้ช่วงกินเจ

หลายคนกินเจ แม่เราก็กิน ตั้งแต่แม่ผ่าตัดเสร็จแม่ก็กินมังสวิรัสทุกวันโกน วันพระ วันเกิด (วันอาทิตย์) ทุกครั้งอยู่แล้ว ดังนั้นปกติแม่ก็ไม่กินเนื้อสัตว์อาทิตย์ละอย่างน้อยสองวันอยู่แล้ว แต่เราไม่ใช่อย่างนั้น เนื่องจากแม่ยังให้เรากินเนื้อ และซื้อกับข้าวสำเร็จรูปที่เป็นเนื้อ เข้ามาอยู่เสมอ (เยอะ แต่เราไม่ห้ามแม่หรอก ทุกวันนี้เรารู้แล้วว่าแม่รักเรามาก ๆ อ่ะ ยิ่งเราเจอปัญหาโคตรถาโถม เราก็ยิ่งรู้ว่าแม่เป็นห่วงเรามาก)



เราไม่เคยกินเจแบบครบกระบวนการ

เพราะว่า ถือว่า มีอะไรให้กิน ก็กินเข้าไป อย่าเรื่องมาก จะได้ไม่ต้องยุ่งยากวุ่นวาย (พอดีเรื่องอื่น ๆ ในชีวิต วุ่นวายพอแล้ว)



เรากับเอก็เลยกินแบบแปลก ๆ แต่เรามีความสุขดี ตามอัตภาพ



เรากินกันแบบนี้

เอจะเป็นหนักกว่าเรา

เขาจะเขี่ยเนื้อสัตว์ออกจากอาหาร จะกินแต่ข้าวกับผัก เช่น ในข้าวคลุกกะปิ ก็จะเอาหมูหวาน และกุ้งกรอบ ออก

หลัง ๆ เราทำด้วย เราชอบกินบะหมี่น้ำ เราก็กินแต่เส้น ผัก แยกลูกชิ้นออก บางทีก็กินเส้นเหลือ

ของที่แยกไว้ เราเอาใส่ถุง (พกไปเอง) เพื่อเอากลับมาฝากหมาแสบ (สารพัดแมวที่บ้านของเรา)

เราทำแบบนี้กันมาสักพักแล้ว

(กำลังจะใช้กล่องข้าวแล้ว จะได้ไม่เปลืองถุง แต่ถุงที่ใช้ก็เป็นถุงเก่า ๆ ยุคกลาง บ้างก็เป็นถุงขนมปัง ถุงคุกกี้ที่กินหมดแล้ว เอชอบพกไปกิน หรือถุงอะไรที่มีอยู่กระเป๋า ถุงก๊อปแก๊บ เอาแค่ไม่สกปรกมากมายก็ใช้ได้แล้ว)



เราแค่รู้สึกว่า บุญกรรม จะได้มากได้น้อยเราไม่รู้

แต่เรารู้ว่า เรามีความสุขที่ได้ทำแบบนี้

เราไม่อยากกิน แต่ถ้าของยังมีให้กิน จะไม่กินเลยทั้งอัน แล้วจะไปไว้ไหน จะให้แมวทั้งหมด แมวจะกินผักไหม? เสียเงินเสียทองไปเท่าไร?

ก็กินด้วยกันทั้งคนทั้งแมวแล้วกัน คนกินก่อน



เราเป็นคนนึงที่ไม่เคยสนใจว่าจะต้องตึงเปรี๊ยะ ในเรื่องที่บางทีมันต้องยืดหยุ่น

หากการตึงเปรี๊ยะ มันจะทำให้เป็นปัญหาในระยะยาวได้ เช่น กินเจอยู่ กลางวันหิว ไปธุระแลัวร้านแถวนั้นไม่มีของเจ ก็เลยไม่กินข้าว

เราว่าแบบนี้ทำร้ายร่างกายไปนิด (คือแล้วแต่คน บางคนอดได้ บางคนชิน อย่างพระหลายต่อหลายรูป ท่านก็ฉันแค่มื้อเดียว คือมื้อเช้า)

แต่กับคนที่อาจต้องมีกิจกรรม ต้องเคลื่อนไหว ต้องเดินทาง แล้วถ้าถือมาก ผิดข้อกำหนดไม่ได้ แล้วจะเป็นภัยต่อตัวเอง มันคุ้มไหม?

เช่น ต้องเดินทาง เป็นความดันต่ำ ไม่มีร้านเจ เลยไม่กิน เป็นลมกลางทาง ตกน้ำตกท่าตายไป อะไรทำนองนี้ ถ้ายินดี ก็โอเค มันแล้วแต่คน



ในความรู้สึกเรา เราจึงคิดว่า ทำอะไรก็ได้ แต่ขอให้พอประมาณ ไม่ตึงไป ไม่หย่อนไป

เอาแบบชีวิตยังดำเนินไปได้ โดยที่ไม่เดือนร้อนชาวบ้านมากมาย

ควบคุมกฎเกณฑ์ของตนเอง โดยไม่ไปเบียดเบียนหรือไปสร้างกฎเกณฑ์ให้คนอื่น ก็พอ



จริง ๆ ทุกอย่างมันอยู่ที่ใจ



ทุกวันนี้คิดว่ากินเจยังเป็นยังไงก็แล้วแต่คน

แต่เท่าที่เรามองเห็น เราว่ายิ่งทำของเจให้เหมือนของจริงมากขึ้นเท่าไร

ก็เท่ากับโอเคยังได้บุญในส่วนของไม่ได้กินเนื้อสัตว์ แต่ใจไม่น่าจะโอเคนะ เพราะเลือกกินแบบยังยึดติดอยู่ที่รสชาดและภาพของเนื้อสัตว์(ที่ทำเหมือนมาก)อยู่ดี จริงไหม?





ยังไงลองย้อนกลับไปมองยุคสมัยก่อนดูแล้วกัน ว่าเขากินเจกันยังไง



มีอะไรกินก็กินไป กินให้อิ่มท้องไปวัน ๆ และที่สำคัญอย่ากินทิ้งกินขว้าง อย่าตักกินให้เหลือ ถ้าร้านมันให้เยอะบอกมันให้ลดจำนวนลง (ราคาไม่ลดก็ไม่เป็นไร แต่ถ้ายอมไม่ได้ ทีหลังก็อย่าไปซื้อร้านมัน ฝึกทำกินเองก็แล้วกัน กินเอง รู้ปริมาณความต้องการของตัวเอง) อะไรไม่กินก็เก็บไปเลี้ยงแมวแบบเราสองพี่น้องก็ได้ ไม่สงวนลิขสิทธิ์ ยังไงก็อิ่มใจ



เล่าเรื่องตลกนิดนึง วันก่อนป้าคนนึงกินกระเพราหมู เขาบอกเอว่า "หนู ๆ ถ้าแม่บ้านมาเก็บจาน ก็บอกให้เก็บจานนี้ไปทิ้งได้เลยนะ ข้าวมันดิบ ป้าไม่กินแล้ว" เอก็ค่ะ ๆ ไป (เราก็นั่งอยู่ด้วย) แล้วเอก็ไม่พูดอะไร พอป้าเดินไป คนเก็บก็ยังไม่เก็บ เขาวางสภาพแบบเหมือนยังไม่ได้กิน เราสองพี่น้องตกลงกันว่า เอาไปฝากหมาแสบดีกว่า เสียดายหมูเสียดายข้าว แล้วเราสองคนก็ช่วยกันเอาข้าวจานนั้นใส่ถุงกลับมาให้แมวกิน ฮา ๆ ดีออกไม่ต้องไปปนให้เน่าเป็นข้าวเลี้ยงหมู (เลี้ยงหมูป่าวไม่รู้ แต่สุดท้ายมันก็กลายเป็นขยะ สู้เอามาเลี้ยงแมวแบบเราดีกว่า แมวเราก็อิ่ม ลดจำนวนขยะอาหารที่ทิ้งปนกันมั่วได้ด้วย) ใครคิดไงเราไม่ทราบนะคะ แล้วแต่สติปัญญา



แต่เราขอบอกว่า ปัญหาโลกร้อนลดไม่ได้ด้วยปากหรอกค่ะ เราเห็นสื่อประโคมกันโครม ๆ ล่าสุดเราก็เขียนเอนทรี่นี้ เขาร่วมกันเขียนทั่วโลก

แต่ปัญหามันยังไม่ลดลงหรอกค่ะ เพราะว่าหากคนไม่ตระหนักได้เอง ก็เหมือนสีซอให้ควายฟัง ก็เท่านั้นแหละค่ะ

ดังนั้นไม่ต้องไปสนใจพวกมัน (พวกมันหมายถึงคนที่ไม่ช่วยกันลดโลกร้อน) ค่ะ

หากคุณคิดจะลดโลกร้อน เริ่มต้นทำเอง ไม่ต้องไปรอใคร ไม่ต้องอ้างว่าคนนั้นยังไม่ทำ มันยังไม่ทำก็ช่างหัวมัน

ตามวิธีที่เราบอกในเอนทรี่นั้นก็ได้



และที่สำคัญ หากการใช้พลาสติกและโฟม มันเป็นปัญหา ทำไมไม่ออกกฎหมายห้ามใช้ (อันนี้คือหักดิบ)

หรือผลิตภัณฑ์ที่ไม่มีความจำเป็นก็ไม่ต้องให้ผลิต

แต่เรารู้ ไม่มีใครกะเกณฑ์ใครได้



เอาเป็นว่าจำประโยคนี้ไว้นะคะ "ถ้าไม่ซื้อ มันก็เจ๊ง เดี๋ยวมันก็เลิกผลิตไปเองค่ะ"

เราคิดและทำแบบนี้อยู่ค่ะ ทุกวันนี้เวลาเราซื้อของ เราไม่เอาถุงแล้วค่ะ เราพกถุงไปเอง

(แต่แม่เราก็ยังหอบถุงกลับบ้านมามากมาย ซึ่งเราไม่ว่าแม่เราหรอกค่ะ เพราะท่านเป็นแม่เรา แค่เราไม่ทำตามก็เท่านั้นเอง ถ้าไปด้วยกันเราจะจัดแจงให้เอง เมื่อวานก็รับถุงมาแค่ร้านเดียว จากการช็อปหลายร้าน 555)



ยังไงเริ่มที่ตัวเอง ไม่ต้องสนใจคนอื่นค่ะ ถ้าคุณอยากลดโลกร้อนจริง ๆ คุณก็ทำได้จริง ๆ อยู่ที่ว่าจะตั้งใจทำจริง ๆ หรือเปล่าเท่านั้นเอง



ปล. เราไม่ได้เล่าที่นี่ก่อนนะ แต่เราจะบอกว่า ไว้มีอะไรจะมาเล่าใหม่ พรุ่งนี้เราจะไปทำงานแล้ว ถ้าใครรักในงานเขียนของเรา อวยพรให้เราโชคดี ๆ หน่อยนะ เราจะสู้ ๆ และปลีกเวลามาเขียนบล็อกให้ได้อ่านกันใหม่ หลังจากที่งานแรกไปทำได้เจ็ดวันก็เป็นออกซะแล้ว ปัจจัยมันนอกเหนือการควบคุมของเราจริง ๆ เราไม่รู้จะทำไง เราขอทำตามความสบายใจของเราแล้วกัน พรุ่งนี้ไปรายงานตัวทำงานใหม่ งานนี้เราจะอดทนให้มากอ่ะ เพราะสำคัญมากกับความเป็นไปของครอบครัวและญาติวง เอาว่าไม่เล่าแล้วกัน แต่ไม่มีอะไรพิสดาลหรอก ก็งานสอนเด็กแหละ เราจะอดทนและพยายามให้มาก เราจะต้องโชคดีและผ่านฉลุย เพื่อกลับมาเล่าให้ทุกท่านฟัง (อย่างฮา ๆ)