5 ชม. กว่า ผ่านไป ไม่รู้จักว่าอะไรสำคัญก่อนหลัง กับอะไรแปลก ๆ

ชื่อเรื่องงง เง็ง

จริง ๆ ช่วงนี้เรารู้สึกป่วย ป่วยมาก (ไม่ได้ป่วยการเมือง) ประการแรก เรารักษาสิว (มันถือว่าเป็นการป่วยตรงไหนฟะ เกี่ยวกับป่วยมากตรงไหน) ต้องมานั่งทายาหลายตัวดึก ๆ ดื่น ๆ (เพราะไม่รีบทาเอง นึกได้ตอนจะนอน) ทำให้นอนไม่พอ (ข้ออ้าง จริง ๆ คือ มัวนั่งหายใจทิ้ง เพราะช่วงนี้เรามีอารมณ์มาก ???! - อารมณ์เสีย หงุดหงิด งี่เง่า เป็นปัญหาแอบโซหลูดเทรชโฮลกับคำพูดและทัศนคติบางอย่างของแม่มาก บอกตรง ๆ หงุดหงิดมาก วันนี้เราก็เป็นบ้า จริง ๆ มันคือเรื่องปกติของบ้านเรา เถียงกันประจำจนเป็นเรื่องปกติซึ่งเป็นสิ่งที่เลว [เรารู้ว่าเราเลว] แต่ช่วงนี้เป็นบ่อย สงสัยเข้าหน้าร้อน เราเลยเป็นบ้า)

พอเราเป็นบ้า แล้วเจอทีวี ที่มีแต่พวกละครน้ำเน่า (แต่แม่เราเรียกว่าความเพลิดเพลินใจ)
เราก็ออกไปนั่งนอกบ้าน ไม่ยอมกินข้าว คือเราไม่ได้ทำประชด เราแค่ไม่สามารถทนดูอะไรที่เราเกลียดได้อีกแล้ว เพราะว่ามันมากเกินลิมิตของเราแล้ว ตลอดเวลาที่บ้านเราเปิดทีวี ก็มีแต่ดูละคร จะมีข่าวก็แค่ตอนไม่มีละคร ถ้ามีข่าวกับละคร เขาเลือกละครกัน (ด้วยความพอใจ เต็มใจและจำใจ) แม่เขาไม่ได้ดูเงียบ ๆหรอก แต่เขากลับเชียร์ด้วย แบบเราอยากจะตีความไปว่า แม่เขารู้ว่าเราไม่ชอบ แต่เขากำลังจะพยายามทำให้เราชอบให้เรายอมรับให้ได้ ซึ่งการทำแบบนี้อ่ะ "นอกจากจะเป็นการไม่เข้าใจเราแล้ว ยังไม่เกรงใจเราด้วย" เราไม่เคยอยากจะไปยุ่งเกี่ยวกับช่องทีวีเลยนะ คนอื่นกดดูกันไปเถอะ 3 5 7 9 NBT ThaiPBS มีแค่นี้ (เชื่อว่าถึงมีเคเบิล บ้านเราก็คงจะดูแต่ช่องสามช่องเจ็ด) เพราะประสบการณ์ที่ผ่านมา สอนให้เรารู้ว่า แม้เราจะขอดูรายการอะไรมีสาระแค่ไหนก็ตาม เราก็ไม่เคยได้ดูอยู่แล้วถ้าหากมันมาชนกับละคร ไม่เคยได้อยู่แล้ว!!! ย้ำเลย ซึ่งถ้าใครไม่เคยเจอแบบนี้ ก็จะไม่มีวันเข้าใจความรู้สึกของเราว่า มัน... มันอะไรดีล่ะ มันสุด ๆ แล้วนะ (อย่าบอกให้ไปหาทีวีอีกเครื่อง เราดูผ่านคอมก็ได้ แต่ไม่อยากเปลืองไฟ ไม่ได้อยากดูขนาดนั้น) - มีแต่บ้านอื่นเขาบังคับให้ลูกหลานดูสารคดี ดูรายการวิทยาศาสตร์ - แต่บ้านนี้ไม่ต้องบังคับ ลูกอยากดูเอง แต่ที่บ้านกลับไม่ให้ดู เพราะละครสำคัญกว่า - โอ๊ย เจ๊อยากตาย อยากตายมาก ๆ อยากตายไปเลย

เราอยู่จุดไหนในบ้าน ก็หนีไม่พ้น (พูดตรง ๆ คือเราเกลียดเสียงทีวี [เพราะเราเป็นคนที่มี learning style แบบ เรียนรู้ด้วยการฟังมากที่สุด] เกลียดมากกว่าภาพทีวี เพราะภาพทีวีอ่ะ ถ้าเราไม่นั่งอยู่ในรัศมีจอภาพ เราก็ไม่เห็นอยู่แล้ว - ง่ายกว่านั้น แค่หลับตาเราก็ไม่เห็นแล้ว - แต่เสียงแผด ๆ อ่ะ มันดังทะลุทุกจุดในบ้าน เราจึงต้องออกไปอยู่นอกบ้าน ทั้งที่รักษาสิวกับอาการหน้าแดงอยู่ (กะจะปลูกกระต๊อบไว้นั่งนอนเล่นหน้าบ้านแล้ว น่าเสียดาย หาที่ไม่ได้ มีแต่ต้นไม้ของป๋า)

เราต้องไปนั่งชิงช้าอยู่นาน ตอนเที่ยงแดดเปรี้ยง

แล้วเราก็เข้ามากินข้าว ตอนรายการนั้นมันจบ แต่อารมณ์เราไม่จบ เพราะเราคาดว่าเราคงมีอาการทางประสาทแล้วแหละ (ประสาทแดก) เอเลยปิดทีวีให้ เพราะเกรงว่า ในวันอาการศร้อนจัด เราอาจจะควบคุมอารมณ์ไม่ได้จนหาอะไรใกล้มือเขวี้ยงจอทีวีให้มันพังไป (เราไม่ทำหรอก อืม แต่ก็ไม่แน่ เหอะ...)

แบบว่า กินข้าวเคล้าน้ำตา (ร้องทำบ้าอะไรไม่รู้ เราคงมีศัตรูเป็นทีวีไปแล้วมั๊ง)

แล้วเราก็ไปเปิดคอม กะพิมพ์งานชีตเลขที่รับมา แต่อารมณ์ไม่จบ เรานั่งตอบคำถามที่รู้รอบ ที่กูรู อ่านบล็อก คุ้ยบล็อกของพี่ที่รู้จัก (เรากรี๊ด ๆ เขา ตอนเรียนอยู่มัธยม) เราดูรูปเขาสวีตกับแฟน (อิจฉา เอิ๊ก ๆ) แต่ไม่ได้อารมณ์เสียนะ ตลกดี น่ารักดี ชอบ ๆ (ชอบยุ่งเรื่องชาวบ้านอีกอีนี่) อารมณ์เริ่มดีขึ้น แต่ไม่มีอารมณ์พิมพ์งานอยู่ดี มามีอารมณ์พิมพ์ตอนจะห้าโมงเย็น (เปิดคอมตั้งแต่ 13:14:57 คือเราเป็นคนแบบนี้เสมอ เวลาที่อารมณ์เสีย จะไม่ทำงานเลย ไม่ทำอะไรเลย ทิ้งทุกอย่าง จะไม่เป็นกรณีเดียวคือตอนงานใดใดก็ตามถึงเส้นตาย เพราะถ้ายังเป็นก็ถึงที่ตายจริง ๆ แน่) สรุปคือ เราต้องไปรดน้ำดูแลสวนช้ากว่าเดิม แต่ยังไม่ทันได้ไป

"งู ๆ บ้านป้าอาจารย์ งู กรี๊ด ๆ วี๊ดว๊าย"
น้อง ๆ ในซอย กรี๊ด ๆ งู
อยู่ไหนไม่ชัด แต่ได้ยินเขาคุยกันว่า มาจากข้างบ้าน มาที่ต้นชมพู่ เหนือชิงช้าของเรา (แล้วไง?)
มีผู้ใหญ่ในซอยมาช่วยดู มาช่วยจับ แต่จับไม่ได้ ตกลงไปไหนไม่รู้
เอบอกว่า อย่าไปรดน้ำเลย เขากลัว (กลัวเราไปกัดงูตายมั๊ง ไม่ใช่ ๆ กลัวงูมันกัดเรา)
แม่ก็ย้ำประมาณร้อยรอบว่า "ไม่ต้องไปนั่งชิงช้าอีกแล้วนะ"

อืม
ตกลงที่เราห่วงพิมพ์งาน (จนไม่ออกไปรดน้ำในเวลาเดิม ซึ่งเป็นเวลาที่งูมา)
นี่เป็นบุญของเรา?
หรือเป็นอะไร

หรือถ้าหากวันนี้ เราดันออกไปรดน้ำตรงเวลา (เราตัดใจเลิกพิมพ์งาน - ทำตัวเป็นคนตรงต่อเวลา)
งูมันจะยังมาไหม?

ถ้างูมา แล้วเราจะเป็นยังไง?

ไม่มีใครรู้!

และเพราะความที่เราไม่รู้ (อะไรเลย)
เราจึงคิดว่า "แน่ใจหรือ ว่าเวลาที่เราไม่ได้อยู่ตรงนั้น ที่นั้น ๆ มันจะไม่เกิดอะไรขึ้น"

เราเดินเล่นหน้าบ้านกลางคืนบ่อยมาก (เกือบทุกวัน) ตรงหน้าบ้านในรั้วนะ เราเดินวนมองฟ้า พระจันทร์ ดาว เมฆ เครื่องบิน อะไรของเราไปเรื่อย (ออกกำลังกาย) เข้าบ้านมากินข้าวอย่างช้า ทุ่มครึ่ง (ไม่ได้ทำกับข้าวแล้ว เลยเข้าช้าได้ เพราะทำไปแม่เขาก็มักจะไม่ถูกใจ ไม่ใช่ไม่อร่อย เพราะเรารู้ตัวว่าเราทำอร่อย!!! เอก็บอกว่าอร่อย เราทำอาหารกลิ่นหอมกว่า แล้วก็กะจำนวนกินหมดมื้อเดียวไม่ใส่ให้เหลือค้างคารกตู้เย็น แล้วเขาก็ไปทำอย่างอื่นมาเพิ่ม จนอาหารมันเยอะ เราคอยเก็บกินจนเริ่มท้อ น้ำหนักเราขึ้นมาห้ากิโล เราเลยหยุดทำแล้ว เราไม่ได้กลัวอ้วนนะเว้ย แต่เราท้องเสียด้วย เพราะว่ากินมากเกินไป เนื่องจาก งก! เสียดายของ ไม่อยากให้ใส่ตู้เย็น อาหารค้าง ๆ มันน่ากินตรงไหนเนี่ย ไม่อยากจะยุ่งแล้ว เหนื่อย เหนื่อยใจ เดิมเป็นไง ก็ปล่อยไป คงไม่คิดจะเปลี่ยนแปลงอะไรแล้ว เพราะมันเปลี่ยนไม่ได้)

เลยมายาว ตอนเราเดินหน้าบ้าน เห็นงูบ่อยไป เคยเห็นเลื้อยขึ้นหลังคาบ้านเลยด้วยซ้ำ ล่าสุดเมื่อวันจันทร์ก็เตะจานใส่งูตัวยาวประมาณ ๒๐ เซนติเมตร แทนที่งูจะหนีลงดิน มันหนีเข้าใต้ถุนตู้รองเท้า! เคยเจองูจั๋ง ๆ หลายรอบ แต่โชคดี โกยหนีได้ตลอด (หนีโดยสัญชาติญาณ รู้ตัวอีกทีก็มาตั้งไกลแล้ว) เดิมก็เล่าให้ที่บ้านฟังว่าเจอ หลัง ๆ เจอผ่าน ๆ ก็ช่างหัวมัน

เราจึงเชื่อว่า ไม่ใช่แค่ตอนเห็นหรอก ที่งูจะอยู่ตรงนั้น
ตอนที่เราไม่เห็น (เพราะเราไม่ได้อยู่ตรงนั้นตลอดเวลา) บางที ตรงนั้นอาจจะกลายเป็นบ้านของงูก็ได้ ใครจะไปรู้ ในเมื่อต่างฝ่าย ต่างมีความเข้าใจที่ไม่ตรงกัน (งูก็เข้าใจว่าเป็นบ้านมัน และเราก็เข้าใจว่าเป็นบ้านเรา) เพราะไม่ได้คุยกัน?
ที่สำคัญ คนไม่กลัวงูอย่างป๋า บอกเราเสมอว่า ไม่เห็นเคยเจองูในบ้านเลย (หรืองูจะกลัวป๋า)

ดังนั้น ไม่เห็นจะต้องซีเรียสอะไรมากมายเลย

บางทีที่งูมาวันนี้ อาจจะมาตามความคิดหนึ่งที่ไม่อยากให้เรานั่งชิงช้าก็ได้ ใครจะไปรู้ (แต่งูมาจริง ๆ แตกตื่นกันทั้งซอย)

เอาว่าเราไม่ประมาทหรอก เราก็กลัวตายเหมือนกัน (ตายเพราะความอวดดี - เราภาวนาขอให้เราอย่าตายเพราะความอวดดี เพราะคนอวดดีมักตายก่อนถึงเวลาอันควร)

เราแค่อยากจะย้ำว่า คิดดี ให้ได้ (แม้ใจไม่อยากจะคิดดีเลย ก็ต้องพยายามทำใจให้ได้)

พรุ่งนี้เราจะถล่มห้องคอมอีกรอบ (ถ้าไม่มีเรื่องอื่นที่สำคัญกว่าเข้ามาแทรก) เราจะให้ป๋าเอาของของเขาออก แล้วจะขอห้องนี้แล้ว เราจะมาขลุกตัวอยู่ในห้องนี้แล้ว ปิดประตูห้องไปเลย พอแล้วกับห้องกลางที่มีทีวี
อืม ถ้าคุณคนนึงในมัลติพลายผ่านมาอ่าน (คนที่คอมเม้นต์ห้องคอมเรา) ขอถามหน่อยเหอะว่าห้องเรารกมากเหรอค่ะ ถามแบบกวนนะคะ รกแล้วไปหนักกบาลคุณหรือเปล่า เพราะเราก็ไม่ได้อยากให้มันรกหรอกค่ะ แต่ทำไงได้ บางอย่างมันก็ทิ้งไม่ได้ (แต่ถ้าแค่มาแซว ก็ขออภัยด้วยนะคะ เพราะบางทีเราก็ไม่เข้าใจเจตนาของคุณ จำไว้นะคะ "ถ้าเจ้าตัวเขารับสภาพนั้นได้ และคุณไม่ได้มีส่วนได้ส่วนเสียกับกับสภาพนั้น คุณก็ไม่น่าจะต้องเอามันขึ้นไปแบกไว้ และไม่ต้องแสดงความคิดเห็นก็ได้ เพราะถึงยังไง มันก็ไม่มีอะไรดีขึ้น ที่เอาภาพไปโพสต์ ก็เพื่อเอาไว้โชว์จุ๊บ โชว์บูม เพื่อนซี้ ๆ ของเรา ว่าจัดห้องได้สำเร็จแล้ว พวกนี้รู้ดี ว่าถ้าเราทำงาน บริเวณนั้นจะรกขนาดไหน! ยังไงคนที่ไม่รู้จักกันในชีวิตจริง ก็ไม่ต้องมาแซวเราหรอกนะคะ เพราะเราไม่ชอบ! คนรู้จักเท่านั้นที่แซวได้)


งง ยิ่งบ่นยิ่งงง
ไปดีกว่า โน้ตบุ๊คจะไหม้ไหมเนี่ย เปิดมา หกชม.ครึ่งแล้ว

เออ รีดเด้อไดเจสต์ สนุกหลายเรื่องเลยนะคะ โดยเฉพาะเรื่องเขียนบันทึก (จำชื่อเรื่องไม่ได้) เราเป็นคนลักษณะนั้นแหละค่ะ
บางทีเราก็ไม่ได้คาดหวังว่าจะมีใครมาอ่านที่เราเขียน เราแค่เขียนทิ้ง ๆ ไว้ เพื่อในขณะที่เขียน เราจะได้ทบทวนความคิดของตัวเอง สารภาพผิดของตัวเอง บันทึกสิ่งที่ตัวเองคิดว่ามันน่าจะใช้ทำอะไรได้บ้าง และเผื่อว่า ในสักโอกาส ข้อความเหล่านี้มันจะเป็นประโยชน์ให้กับคนที่ต้องการ


แถม อยากให้มี เครื่องตรวจจับสิ่งมีชีวิตในบ้าน (แบบดูได้แบบเรียลไทม์เลย เห็นการเคลื่อนที่) จะเอาไว้ดู ว่ามีงูอยู่ตรงไหนในบริเวณบ้านไหม (ถ้าดูงู ดูตะขาบ ดูแมลงสาบ ดูหนู ดูได้ทุกอย่างจะดีมาก นึกถึงแผนที่ในเรื่องแฮรี่พอร์ตเตอร์ ที่มองเห็น ปีเตอร์ เพ็ตติกรูว์ อ่ะ ถ้าได้แบบนั้นเลยก็ดีดิ ก๊าก...)

ไปแล้ว
เอาน่า ฉันต้องสดชื่น ๆ หายและ ๆ